นอกจากนั้น เหล่าคนของพันธมิตรอุดรลี้ลับที่สึกเหิมกันมาสักพักแล้ว ด้วยได้รับขวัญกําลังใจอันสูงสุดจากผู้คุมกฏอาวุโส ก็ประหนึ่งเจ้าบ่าวเห็นเจ้าสาวในผ้าน้อยชิ้นนอนทอดกายเย้ายวนบนเตียง ยังจะระงับความพุ่งพล่านได้อย่างไรไหว! แต่ละคนแข่งกันพุ่งกระโจนเข่นฆ่าเข้าใส่คนของ 2 พันธมิตรที่แยกย้ายกันหลบหนีด้วยสภาวะเหี้ยมหาญปานพยัคฆ์ลงภู!
“สินสงครามที่พวกเราได้มาทั้งหมดวันนี้ ข้าตั้งใจจะมอบให้ผู้คุมกฏอาวุโสผู้ใดมีความเห็นเป็นอื่นบ้าง?”
หลังผ่านไปสักพักเมื่อเข่นฆ่าจบวิกฤตครั้งนี้ได้แล้ว หลัวอี้หมิงผู้นําพันธมิตรอุดรลี้ลับที่ลอยร่างกลางหาว ก็หันไปกวาดตามองรอบๆพลางถามเสียงขรึม
ถึงแม้มันจะรู้สึกว่าผู้คุมกฏอาวุโสไม่น่าจะต้องการของพวกนี้
อย่างไรก็ตาม มีบางเรื่องที่ถึงท่านจะรู้ว่าอีกฝ่ายดูแคลนไม่สนใจ ท่านก็ไม่อาจไม่กระทํา
ยังคงต้องนําไปมอบส่งให้ผู้อื่นเขาก่อน แม้รู้ว่าจะถูกปฏิเสธก็ตาม!
เพราะถ้าไม่เอาไปส่งมอบให้ มันก็ถือเป็นอีกเรื่องทันที
ยังเป็น 2 เรื่องที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง!
“ข้าไม่คัดค้าน”
หลัวเฟิงเป็นผู้นําในการส่ายหัวตอบ
“ พวกเราก็ไม่!”
“ท่านผู้นํา วันนี้หากไม่มีผู้คุมกฏอาวุโส ชะตากรรมของพวกเราในวันนี้ก็มีแต่นอนตัวเย็นใต้ธารน้ําแข็งอันมืดมิดสินสงครามที่พวกเราได้มา สมควรนําไปมอบให้ท่านผู้คุมกฏอาวุโสดีแล้ว”
