เหมิงซานที่เผชิญคำทัดทานของเหล่าผู้ใส่ชุดสีม่วง ยังคงมีสีหน้าสงบไม่แยแส เพียงเหลือบมองเหล่าผู้ใส่ชุดสีม่วงที่กล่าวอ้างไม่หยุดปากด้วยสายตาเฉยเมย เอ่ยออกเสียงเบาว่า “ข้าจะให้เวลาพวกเจ้า 10 ลมหายใจ…หากผ่านไปครบ 10 ลมหายใจแล้ว หากพวกเจ้ายังไปไม่พ้นหน้าข้า เช่นนั้นข้าก็ไม่รังเกียจที่จะลงมือจัดการพวกเจ้าให้หายไปจากสายตาข้าด้วยตัวเอง!”
“ตอนนี้ผ่านไปหนึ่งลมหายใจแล้ว”
แทบจะทันทีที่เหมิงซานเอ่ยวาจาดังกล่าวจบคำ สีหน้าของเหล่าชนชุดม่วงที่กล่าวอ้างคอเป็นเอ็นก็เปลี่ยนไปทันที
พวกมันไม่คิดโต้เถียงยกอ้างอะไรอีก!
ตอนนี้เหลือเวลาหนีไปให้พ้นสายตาของเหมิงซวนอีกแค่ 9 ลมหายใจเท่านั้น! เมื่อเวลาลดลงทุกขณะก็ไม่มีใครกล้าล้อเล่นกับชีวิตอีกต่อไป!!
“เจ้าไม่คิดจะรีบหนีไปเหมือนผู้อื่นด้วยรึ? หรือคิดจะลองดีกับผู้พิทักษ์ 7 ของเรา?”
ชายหนุ่มในชุดคลุมสีน้ำเงินที่อยู่ข้างๆต้วนหลิงเทียน พอเห็นต้วนหลิงเทียนไม่รีบแจ้นหนีเตลิดเหมือนคนอื่น ก็ยิ้มกล่าวถากถางออกมา “เจ้าคงไม่ใช่กำลังคิดว่าผู้พิทักษ์ 7 พูดเล่นอยู่กระมัง? ไอ้หนูข้าขอเตือนอะไรเจ้าสักคำ ผู้พิทักษ์ 7 เมื่อกล่าวคำไหนแล้วย่อมเป็นคำนั้น!”
ในขณะที่ชายหนุ่มในชุดคลุมสีน้ำเงินกล่าวล้อต้วนหลิงเทียน สายตาของคนอื่นๆก็เริ่มหันมามองต้วนหลิงเทียนด้วยความสนใจ
เพราะต้วนหลิงเทียนเด่นเกินไป
