พอได้ยินสิ่งที่หวูหงชิงพูดออกมารอบนี้ ต้วนหลิงเทียนก็อดประหลาดใจไม่ได้ เพราะไม่คิดเลยว่าหวูหงชิงจะรู้ความเป็นมาของเขาดีขนาดนี้
กล่าวให้ชัดคือ วิหารเฟิงฮ่าว รู้ความเป็นมาของเขาดี!
“ระนาบเหยียนหวง”
ตัวนหลิงเทียนส่ายหัวไปมาพลางกล่าว “ถึงแม้ข้าจะถือว่ามีระนาบบ้านเกิด 2 แห่ง และอยู่ในระนาบเซียนนานกว่าระนาบเหยียนหวงจนทําให้ข้ารู้สึกผูกพันจนอยากกลับไปตายที่นั่นมากกว่า อย่างไรก็ตาม เทพเบญจธาตุที่เหลือทั้ง 4 ธาตุมันอยู่ในระนาบเหยียนหวง ไม่ใช่ระนาบเซียน”
“แต่แน่นอนว่าหลังจากพวกเจ้าได้รับเทพเบญจธาตุอีก 4 ธาตุที่เหลือแล้ว และยินดีที่จะพาข้ากับไปชมดูระนาบเซียนอีกสักครั้งก่อนจะจัดการข้า เช่นนั้นข้าจะขอบคุณพวกเจ้าเป็นอย่างมาก”
ฟังจากคําพูดไม่แยแสชีวิตของต้วนหลิงเทียน ดูเหมือนจะปลงเรื่องที่ต้องตายได้แล้ว
“เจ้านับว่าเป็นคนฉลาด”
หวูหงชิงมองจ้องต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาลึกซึ้ง “หากเจ้าไม่ได้โกหกพวกเราจริงๆ เช่นนั้นหลังได้รับเทพเบญจธาตุที่เหลืออีก 4 ธาตุแล้ว พวกเราจักพาเจ้าไปชมดูระนาบเซียนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะให้หมีเยี่ยนชิงร่างเจ้าที่นั้น”
สุดท้ายหวูหงชิงก็เลือกที่ให้หมี่เยี่ยนชิงร่างต้วนหลิงเทียนที่อื่น เพราะเทพเบญจธาตุมันมีเสน่ห์เย้ายวนยั่วใจมากเกินไป
