ฟงชิงหยางย้อนถามด้วยน้ำเสียงไร้แยแส มองสบตาหวู่หงชิงด้วยสายตาทำราวกับมองสุนัขตัวหนึ่ง สิ่งนี้ทำให้แววตาของหวู่หงชิงเปลี่ยนเป็นเย็นชาปานจะแช่ร่างผู้คนให้เป็นน้ำแข็ง ทั่วร่างยังแผ่ซ่านกลิ่นอายพลังอันเยียบเย็นออกมาไม่หยุด
“เสี่ยวเทียน พวกเราไปกันเถอะ”
หลังจากเหลือบมองหวู่หงชิงด้วยสายตาทำราวกับไม่เห็นมันเป็นตัวอะไรแล้ว ฟงชิงหยางก็หันไปกล่าวชวนต้วนหลิงเทียน และเตรียมจะพาต้วนหลิงเทียนจากไป
ด้านหวู่หงชิงก็ทำแค่มองจ้องฟงชิงหยางตาขวางอย่างเงียบงัน แม้ในแววตาจะเต็มไปด้วยความเป็นปรปักษ์ แต่ก็ไม่ได้ฉายชัดถึงเจตนาจะลงมือทำอะไร แต่ต้นจนจบเพียงมองเฉยๆ ราวกับจะปล่อยให้ฟงชิงหยางพาต้วนหลิงเทียนจากไปในลักษณะนี้
แต่ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนกำลังจะเหินร่างขึ้นฟ้าตามฟงชิงหยางเพื่อจากไปนั้นเอง
“หึ!”
พลันมีเสียงพ่นลมขึ้นจมูกหนึ่งดังขึ้นไกลๆ
จากนั้นสุดขอบฟ้าไกลตา ก็ปรากฏร่างหนึ่งพุ่งผ่านความว่างเปล่ามาฉับไว!
“ยูไล?”
ทันทีที่ผู้มาใหม่ปรากฏตัวขึ้น สองตาต้วนหลิงเทียนก็หรี่ลงเล็กน้อย ด้วยเพราะเขาจดจำได้ทันทีว่าผู้มาใหม่เป็นใคร และมันก็ไม่ใช่ใครที่ไหน…จ้าววิหารเฟิงฮ่าวสาขาซวนหยวนเทียน จักรพรรดิอมตะมหาสุริยัน ยูไล ที่สมควรโดนเผ่าภูตครอบงำร่างกายอยู่!
