หากเป็นคนอื่นต้วนหลิงเทียนอาจจะเกรงใจอาจารย์และไม่กล้าออกปาก แต่หานเฉวี่ยไน่นั้นเป็นคนของ 7 ทวาราเที่ยงแท้ กล่าวได้ว่าหานเฉวี่ยไม่ก็เสมือนศิษย์หลานคนหนึ่งของฟงชิงหยาง
ในแง่อาวุโสแล้ว หานเฉลี่ยไม่สามารถเรียกหาฟังชิงหยางว่าบรรพจารย์ก็ได้ แต่ฟงชิงหยางชอบให้เรียกว่าอาจารย์อามากกว่า
“ไม่รีบ ไว้มีโอกาสเหมาะๆค่อยพบกันก็ได้”
ฟงชิงหยางคลี่ยิ้มบางๆ มันย่อมดีใจไม่น้อยที่ได้พบพานทายาทของ 7 ทวาราเที่ยงแท้ ตลอดช่วงชีวิตหมื่นกว่าปีที่ผ่าน ช่วงชีวิตที่ประทับอยู่ในความทรงจำของฟงชิงหยางลึกล้ำที่สุดก็คือช่วงที่อยู่ในระนาบเซียน
7 ทวาราเที่ยงแท้
เซียนกระบี่ไร้เทียมทาน…หมอกพิรุณ!
เป็นเกียรติยศอันสูงสุดครั้งหนึ่งในชีวิต!
ด้วยเหตุนี้ถึงแม้จะขึ้นมายังระนาบเทวโลกแล้ว พอบรรลุถึงขอบเขตจอมราชันอมตะหรือจักรพรรดิอมตะ ก็เลือกใช้สมญานามว่าหมอกพิรุณรำลึกมาโดยตลอด สิ่งนี้บ่งบอกให้รู้ว่าใจมันมีความผูกพันกับ 7 ทวาราเที่ยงแท้ขนาดไหน
ต้วนหลิงเทียนก็ทราบเรื่องนี้ดี เช่นนั้นเขาจึงมั่นใจว่าอาจารย์ต้องพยายามช่วยส่งเสริมหานเฉวี่ยไน่แน่
“ว่าแต่ศิษย์สะใภ้คนอื่นๆของข้าเล่า?”
ฟงชิงหยางมองต้วนหลิงเทียนพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มหยอกล้อ “ของขวัญที่ข้าเตรียมไว้ไม่ได้เหลือแค่ของหานเฉลี่ยในเท่านั้น แต่ยังมีของขวัญให้ศิษย์สะใภ้อีกด้วย เจ้าไม่พานางออกมาแนะนำให้ข้ารู้จักหน่อยหรือ?”
