ยิ่งผ่านไปก็ยิ่งเข้าใกล้ขอบเขตจักรพรรดิอมตะ 10 ทิศมากขึ้นเรื่อยๆ
“ทะลวงให้ถึงจักรพรรดิอมตะ 10 ทิศก่อนอายุ 700…หลังจากนั้นอาศัยเวลา 300 ปีที่เหลือ ก็ต้องรีบทะลวงให้ถึงขอบเขตเทพโดยเร็วที่สุด
“หลังจากทะลวงถึงขอบเขตเทพแล้ว ก็ต้องหาทางยกระดับพลังให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้หากผ่านไป 300 ปีแล้ว แต่ข้ายังเป็นแค่เทพธรรมดา ถึงจะไปดินแดนการล่มสลายแห่งทวยเทพได้ก็คงยากจะช่วยเหลืออะไรเค่อเอ๋อจากโชคชะตาในตระกูล
ต้วนหลิงเทียนย่อมรู้เรื่องนี้ดี
ในอดีตเขาไม่ค่อยเข้าใจขอบเขตเทพมากนัก คิดว่าเมื่อมีเวลาเป็นพันปี เรื่องจะไปช่วยเค่อเอ๋อในระนาบเทพก็น่าจะไม่มีปัญหา
แต่ตอนนี้ยิ่งเข้าใจระดับพลังของขอบเขตเทพและระนาบเทพมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งตระหนักถึงความเล็กกระจ้อยของตัวเองมากขึ้นเท่านั้น
ในระนาบเทพ อาศัยแค่เทพธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ต่างอะไรกับสุนัขข้างถนน
“ระนาบเทพ ตัวตนขอบเขตเทพมีให้เห็นเกลื่อนกลาด จำนวนเทพธรรมดาๆเกรงว่ายังจะมากกว่าสุนัขข้างถนนเสียอีก….”
ประโยคข้างต้นก็เป็นอาจารย์เขาฟงชิงหยางกล่าวให้ฟัง
ถึงแม้ในระนาบเทพก็ยังมีเหล่าเซียนอมตะอยู่ไม่น้อย แต่เชียนอมตะเหล่านั้นล้วนแล้วแต่เป็นชนพื้นเมืองของระนาบเทพ ตราบใดที่พรสวรรค์ไม่เลวร้ายจนเกินไป ก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้นก่อนจะทะลวงถึงขอบเขตเทพ
การบ่มเพาะพลังนั้น วันเวลาเสมือนไม่มีอยู่จริง
