กระบี่ในมือสตรีชุดขาว ใสกระจ่างประหนึ่งแก้วผลึก ตัวกระบี่แผ่กลิ่นอายเยียบเย็นออกมาตลอดเวลา ยังปรากฏเพลิงน้ำแข็งที่กำลังซาลง ก่อนสุดท้ายก็หายเข้าไปในตัวกระบี่จนหมด
หากมีผู้ที่ตาถึงมาอยู่ตรงนี้ ต้องรับทราบได้ทันทีว่าเพลิงน้ำแข็งที่ลุกโชนทั่วตัวกระบี่เมื่อครู่ สมควรเป็นจิตวิญญาณของกระบี่
แต่เห็นได้ชัดว่ามันกำลังบาดเจ็บอยู่
“อั๊ค–”
ทันใดนั้น อยู่ดีๆรางบางในชุดขาวก็สั่นไหวก่อนเลือดจะกระอักออกปาก พุ่งเป็นศรโลหิตร่วงฟ้าไปคำหนึ่ง พริบตามันก็จับตัวเป็นน้ำแข็ง…
“พี่เค่อเอ๋อ ท่านบาดเจ็บมากหรือไม่?”
เห็นดังนั้นสตรีชุดเหลืองด้านหลัง ก็เร่งเหินร่างมาด้านหน้า ก่อนจะถามอย่างเป็นห่วง
“ข้าไม่เป็นไร”
สตรีในชุดขาวที่ถูกเรียกหาว่า เค่อเอ๋อ กล่าวตอบเสียงเบา “น่าเสียดาย จิตวิญญาณของกระบี่ของข้าบาดเจ็บไม่น้อย…หากคิดจะฟื้นฟูให้กลับมาเหมือนเดิม ถ้าไม่มีสักร้อยปีคงเป็นไปไม่ได้…”
ถึงแม้ปากจะบอกว่าไม่เป็นไร แต่น้ำเสียงของสตรีชุดขาวยิ่งมาก็ยิ่งอ่อนแรงลง
“พี่เค่อเอ๋อ หากไม่ไหวจริงๆพวกเราออกจากระนาบสมรภูมิก่อนดีหรือไม่…ด้วยพลังฝีมือของท่านในวัยเพียงเท่านี้ เบื้องหลังท่านสมควรมีขุมกำลังอันยิ่งใหญ่ไม่ธรรมดาอยู่กระมัง?”
ขณะที่สตรีชุดเหลืองเอ่ยถามออกมาอย่างเป็นห่วง นางก็เอ่ยถามเรื่องนี้ออกมาอย่างทีเล่นทีจริง
“ข้ายังไม่คิดจะออกจากระนาบสมรภูมิตอนนี้”
