อีกทั้งตอนที่อาจารย์เขาฟงชิงหยางลงมือ ด้านในโลกใบเล็กแห่งนี้แม้จะไม่มีอะไร แต่กลับปรากฏพลังอันน่าสะพรึงกลัวฟุ้งตลบไปทั่ว คล้ายมีเมฆหมอกดำทะมึนก่อเกิดปกคลุมไปทั้งโลกอย่างไรอย่างนั้น
แน่นอนว่าหลังจากอาจารย์เขาฟงชิงหยางหยุดมือ ความแปรปรวนและสิ่งต่างๆในโลกใบเล็กก็อันตรธานหายไปทันที
“ย่อมไม่มี”
ฟงชิงหยางกล่าวตอบ “มีเพียงร่างจริงเท่านั้นที่จะรองรับอะไรเช่นนั้นได้…ร่างอวตารแห่งกฏจะอย่างไรก็ถือว่าเป็นแค่ร่างแยกที่เกิดขึ้นจากการควบรวมพลังแห่งกฏผสานเข้ากับพลังเทพเท่านั้น ไม่ต่างอะไรจากร่างพลังงาน”
“อาศัยร่างพลังงานที่เกิดจากพลังเทพกับพลังของกฏ ย่อมไม่มีพลังอำนาจพื้นฐานของสวรรค์และโลก ไม่อาจนำมาเปรียบเทียบกับร่างจริงได้”
“อีกทั้งร่างอวตารกฏ ก็ไม่ได้มีเจตจำนงเป็นของตัวเอง เป็นข้าที่คอยควบคุมทุกการเคลื่อนไหว”
“เช่นเดียวกับร่างอวตารกฏแห่งดินของข้าก่อนหน้า แม้มันจะแยกตัวออกไปเคลื่อนไหวทำนู่นนี่นั่นด้านนอก แต่ทุกสิ่งทุกอย่างล้วนเป็นข้าควบคุม ไม่ว่าจะการใช้พลังอันใดแม้กระทั่งพลังของกฏธาตุดินเองก็ตาม”
คำพูดของฟงชิงหยางก็ทำให้ต้วนหลิงเทียนเข้าใจร่างอวตารกฏเพิ่มขึ้น และกล่าวไปเขาก็คุ้นชินพอสมควร เพราะร่างอวตารกฏต้นไม้เทพสนหลิวที่เข้าควบสร้างได้ ก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน…
