ต้วนหลิงเทียนแปลกใจ
“ใช่”
ฟงชิงหยางพยักหน้า “ข้าสงสัยว่าสถานที่ๆข้าพบเจอ เป็นสถานที่ๆมีใครเคยอาศัยอยู่มาก่อนและที่ไฉนข้าเข้าไปได้ไม่พ้นต้องเกี่ยวข้องกับมรรคากระบี่ทําลายล้างของข้า ก็เลยได้รับการยอมรับจากที่นั่น”
“กล่าวง่ายๆ เสมือนข้ามีคุณสมบัติถึง จึงได้รับอนุญาตจากเจ้าของเดิมที่นั่น”
“และข้าเชื่อว่าผู้ที่สร้างสถานที่แห่งนั้นเอาไว้ ไม่น่าจะใช่ตัวตนธรรมดาแน่นอน ต่อให้อาจจะยังไม่บรรลุถึงขอบเขตผู้แข็งแกร่งที่สุด แต่ก็สมควรเป็นตัวตนที่ยืนอยู่เหนือเหล่าทวยเทพทั้งมวล!”
“หลังจากเข้าไปที่นั่น ข้าก็ได้รับอะไรมามากมาย”
“และข้าที่อาศัยมรรคากระบี่ทําลายล้างจนได้รับการยอมรับจากที่นั้น ก็ล่วงลึกเข้าไปเรื่อยๆและโชคดีที่ข้าเลือกถูกประตูเป็น…ทําให้ตอนนี้คิดเข้าไปอีกครั้งข้าก็รู้แล้วว่าสมควรไปทางไหนแน่นอนว่าข้าพาเจ้าไปถึงที่นั่นได้ก็จริง แต่เจ้าจะได้รับการยอมรับหรือไม่ช้าก็ไม่แน่ใจ”
“อย่างไรก็ตาม ข้าเชื่อว่าเจ้าไม่น่าจะมีปัญหาอะไร เพราะเจ้าเองก็เข้าใจมรรคากระบี่มิ ติของตัวเองแล้ว”
กล่าวถึงประโยคท้าย สายตาที่ฟงชิงหยางใช้มองต้วนหลิงเทียนก็เต็มไปด้วยความโล่งใจ
“หวังว่าจะเป็นแบบนั้น”
ต้วนหลิงเทียนก็ขานรับด้วยความคาดหวัง
จากนั้นฟังชิงหยางที่ปล่อยให้ต้วนหลิงเทียนเหาะเองมาสักพักขณะคุย ก็เลือกจะหอบหิ้วต้วนหลิงเทียนไปด้วยความเร็วของขอบเขตเทพสืบต่อ ทําให้ไม่นานนักก็มาถึงสุดขอบฟ้าทิศตะวันออก
