โจวปิงหวู่ไม่สนใจของดูต่างหน้าศิษย์รักที่ฉีคงไห่มอบให้ บัดนี้มันโกรธจนเชือกรัดผมขาดผึง ผมสีดำขลับที่ทอดยาวปานน้ำตกก่อนหน้าบัดนี้ปลิวไสวขึ้นมาราวงูเกงกองมีชีวิต ชุดคลุมเสื้อผ้ายังกระพือสะบัดอย่างแรง!
ความว่างเปล่ารอบกายยังสั่นสะเทือนไปอย่างเห็นได้ชัด!
ปงงง!!
เสียงระเบิดดังขึ้นถนัดถนี่! เป็นโจวปิงหวู่กระทืบเท้าส่งตัวให้ทะยานขึ้นฟ้าไปในชั่วพริบตา ไอพลังมหาศาลไร้คู่เปรียบปะทุออกมาในฉับพลัน กลิ่นอายพลังรุนแรงปานจะถล่มทำลายโลกหล้าให้แหลกเป็นจุณ!!
“สารเลวน้อยเจ้า! กล้าดีอย่างไรมาฆ่าศิษย์ข้า!!”
โจวปิงหวู่คำรามออกมาอย่างเกรี้ยวกราด จากนั้นปรากฏเงาเลือนร่างรูปลักษณ์มนุษย์สายหนึ่งพุ่งออกจากร่างมัน เข่นฆ่าสังหารไปทางถังซานเป่าราวกระสุนปืนใหญ่!
“พอได้แล้ว!”
ฉีคงไห่ไม่คิดไม่ฝันว่าต่อหน้ามันโจวปิงหวู่ยังจะกล้าลงมือ สิ่งนี้ทำให้ใบหน้ามันจมลงโดยพลัน ขณะเดียวกันก็ตะคอกคำออกมาเสียงดัง จากนั้นก็สะบัดตบฝ่ามือออกมาอย่างไร้เรื่องราวคราหนึ่ง อุบัติเป็นฝ่ามือพลังมหึมาปานจะปกคลุมแผ่นฟ้า พุ่งไปขย้ำการโจมตีของโจวปิงหวู่จนสลายได้อย่างง่ายดาย!
ไร้ซึ่งการระเบิดเสียงดังใดๆ ต่อหน้าฝ่ามือดังกล่าว…กระบวนท่าของโจวปิงหวู่เสมือนยุงตัวเล็กๆ!
“รองจ้าววิหารฉี! สารเลวน้อยนั่นมันฆ่าศิษย์ข้า!!”
