และหลังจากกักขังร่างหลิงเจวี๋ยอวิ๋นได้สําเร็จ ลูกตาของหวงเฉวียนอันก็ปรากฏแสงพลังพุ่งออกมาอีกรอบ
จังหวะนี้ทุกผู้คนจึงได้เห็นกันชัดถนัดตา!
ช่วงเวลาสุดท้ายก่อนที่แสงพลังแปรเปลี่ยนในหนึ่งห้วงคิดของหวงเฉวียนอันจะชําแรกเข้าร่างหลิงเจวี๋ยอวิ๋น ดวงตาของหลิงเจวี๋ยอวิ๋นก็กลับกลายเป็นสีแดงฉานในบัดดล
“เปล่าประโยชน์”
หลังจากพลังของแปรเปลี่ยนในหนึ่งห้วงคิดจมหายเข้าไปในร่างอย่างไร้เรื่องราวไม่ต่างหนึ่งหินร่วงตกลงมหาสมุทร ร่างแยกแห่งความตายของหลิงเจวี๋ยอวิ๋นก็หวนคืนสู่สภาพเดิมอีกครั้ง คนมองจ้องหวงเฉวียนอันด้วยสายตาเฉยเมย “ไม่ว่าเจ้าจะพยายามผสานใช้ผนึกห้วงเวลากับแปรเปลี่ยนในหนึ่งห้วงคิดกี่ครั้ง เจ้าก็ไม่อาจทําอะไรข้าได้”
แม้หลิงเจวี๋ยอวิ๋นจะพูดออกมาแบบนั้น แต่หวงเฉวียนอันก็ไม่เชื่อ มันพยายามลงมือซ้ําแล้วซ้ําเล่า
อย่างไรก็ตาม สุดท้ายการลงมือของมันทั้งหมดก็ไร้ประโยชน์
“เจ้าคงใกล้หมดแรงแล้วกระมัง?”
เมื่อร่างจริงของหลิงเจวี๋ยอวิ๋นปรากฏขึ้นอีกครั้ง สายตาแหลมคมก็มองจ้องไปยังหวงเฉวียนอันที่สีหน้าซีดลงเล็กน้อย “แปรเปลี่ยนในหนึ่งห้วงคิดถึงแม้จะดูลี้ลับอัศจรรย์ ทว่าการใช้แต่ละครั้งก็สิ้นเปลืองพลังวิญญาณมากโข”
“ตอนนี้เจ้ายังจะใช้มันได้อีกกี่ครั้งกันเล่า? 2 ครั้ง หรือ 3 ครั้งก่อนที่พลังวิญญาณเจ้าจะแห้งเดือด?”
“น่าเสียดาย แต่ถึงตาข้าลงมือบ้างแล้ว”
พอกล่าวจบคํา หลิงเจวี๋ยอวิ๋นก็เริ่มเคลื่อนไหวทันที
