“พี่น้องต้วน ซูหลี่ หลิงเจวี่ยอขึ้น 3 เดือนหลังจากนี้พบกัน!”
เรื่องที่ทําให้ต้วนหลิงเทียนแปลกใจก็คือ คราวนี้ถังซานเปาไม่คิดไปกับพวกเขา หลังจกากล่าวลาแล้วมันก็เหินห่างหายลิ่วไปคนเดียว ราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
“เจ้าถังซานเปานั่นมันรู้สึกกดดันรึยังไง? คงไม่ใช่ว่ารีบกลับไปบ่มเพาะฝึกปรือหรอกนะ?”
ซูหลี่เองก็อึ้งไปอยู่บ้าง
“แล้วพวกเจ้าจะเอายังไงต่อ คิดจะกลับไปผาบรรพกาลรึเปล่า? ถึงแม้วิหารเฟิงฮ่าวจะให้โอกาสพวกเราอีกแค่ครั้งเดียว ก่อนสึกอัจฉริยะสวรรค์รอบสุดท้ายจะเริ่มขึ้น 1 เดือน แต่ถ้าพวกเจ้าอยากไป ข้าจะบอกท่านให้ไปขออาจารย์ลุงติงให้ ไม่มีปัญหาแน่”
ต้วนหลิงเทียนหันไปเอ่ยถามซูหลี่กับหลิงเจวี่ยอขึ้น
“ข้าไป!”
ซูหลี่เร่งตอบมาตรงๆ ไม่มีเกรงใจ
“เจ้าล่ะ?”
ต้วนหลิงเทียนหันไปถามหลิงเจวี่ยอขึ้นที่ยังไม่ตอบ
“ข้าไม่ไปดีกว่า”
หลิงเจวี่ยอชิ้นส่ายหัว “เมื่อเดือนก่อนข้าก็ได้อะไรจากผาบรรพกาลมาไม่น้อยแล้ว 3 เดือนหลังจากนี้ข้าใช้มันย่อยความรู้ที่ข้าได้มาดีกว่า…หากพวกเจ้าไปกันเองเถอะ”
“ตามใจเจ้า”
แทบจะพร้อมกับที่ต้วนหลิงเทียนพยักหน้ารับคํา หลิงเจวี่ยอนก็พยักหน้าเบาๆแล้วเห็นร่างจากไปอีกคน
“ต้วนหลิงเทียน ซูหลี่ 3 เดือนหลังจากนี้พวกเราจะรอชมผลงานของพวกเจ้า”
