หลิงเจวี๋ยอวิ๋นพยักหน้า “คนของเผ่าพันธุ์ภูตจะไม่อาจออกจากโลกแห่งความตายได้ ถ้าระดับพลังยังไม่บรรลุถึงขอบเขตเทพ ไม่ว่าจะออกไปด้วยตัวเอง ช่วงชิงร่างผู้อื่น หรือแม้แต่แฝงตัวอยู่ในร่างผู้อื่นก็ไม่อาจกระทําได้ทั้งสิ้น”
“เพราะก่อนที่จะบรรลุถึงขอบเขตเทพ เผ่าพันธุ์ภูตจําต้องอาศัยพลังงานเฉพาะในโลกแห่งความตายเพื่อคงสภาพร่างกาย หากไม่มีพลังงานเฉพาะดังกล่าว ร่างของพวกมันจะสลายหายไปในเวลาอันสั้น”
“ทําให้มีแต่เผ่าพันธุ์ภูตที่บรรลุถึงขอบเขตเทพแล้วเท่านั้น ถึงจะสามารถออกมาจากโลกแห่งความตายได้”
โลกแห่งความตาย!
ต้วนหลิงเทียนเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน จึงรู้ว่ามันคือ 1 ใน 7 แดนต้องห้ามของระนาบเทวโลก และมีชื่อเสียงพอๆกับนรอสุรา
อย่างไรก็ตามในแง่ของความอันตรายแล้ว ยังถือว่าด้อยกว่านรกอสุรามาก
เพราะนรกอสุรานั้น หากไม่ใช่ขอบเขตเทพล่วงล้ําเข้าไปก็สิบตายไร้ทางรอด!
ส่วนในโลกแห่งความตายนั้น มีจักรพรรดิอมตะมากมายที่เข้าไปแล้วสามารถรอดชีวิตกลับออกมาได้ เช่นนั้นระดับความอันตรายจึงห่างไกลจากนรกอสุรา แต่ว่ากันว่าหากพลัดหลงไปยังส ถานที่บางแห่งในโลกแห่งความตาย ต่อให้เป็นเทพก็ต้องทิ้งชีวิตเอาไว้เช่นกัน!
“เป็นไปได้หรือไม่…ที่ยูไลในวันนี้ จักมิใช่ยูไลในอดีต?”
ทันใดนั้นฟงชิงหยางคล้ายฉุกคิดอะไรได้ สองตาหรี่ลงอีกครั้ง “ไม่แปลกใจเลย ที่ข้ารู้สึกว่ามันคล้ายเปลี่ยนไปเป็นคนละคน…”
ในอดีต ฟงชิงหยางก็เคยพบเจอกับยูไลมาบ้าง
