ฟงชิงหยางกล่าวด้วยน้ําเสียงเฉยชา “ในอดีตก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เคยมีเรื่องที่วิหารเฟิงฮ่าวสาขาถูกถล่ม… ยิ่งไม่ขาดเรื่องที่ตัวตนขอบเขตเทพของวิหารเฟิงฮ่าวถูกฆ่า!!”
“ฟงชิงหยาง นี่เจ้ากล้าคิดอุกอาจถึงขั้นจะงัดข้อกับวิหารเฟิงฮ่าวงั้นรึ?”
พระอาจารย์หมี่เยี่ยนกล่าวเย้ย “ข้าเกรงว่าอาศัยเจ้าในปัจจุบันยังมีคุณสมบัติไม่ถึง!”
“ข้าจะมีคุณสมบัติพอจะงัดข้อกับวิหารเฟิงฮ่าวหรือไม่ เรื่องนี้หากไม่ลองก็ไม่รู้…”
ฟงชิงหยางกล่าวเสียงเรียบ “แต่ที่รู้คือเจ้าไม่ได้อยู่เห็นวันนั้นอีกแล้ว”
พอกล่าวจบคําทั่วร่างฟงชิงหยางก็เปล่งแสงพลังสีกากีออกมาเจิดจ้า กลิ่นอายพลังอันน่าพรั่นพรึงกําจายไปในบรรยากาศ เห็นเป็นแสงกระบี่เล่มเขื่องหนึ่งกําลังพุ่งทะยานตัดฟ้าออกไปฉับไวด้วยพลังอํานาจปานจะสะบัหันได้กระทั้งฟ้าดิน!
จัง!!
แสงกระบี่ทรงอานุภาพพุ่งเข่นฆ่าสังหารเข้าใส่พระอาจารย์หมี่เยี่ยนด้วยสภาวะพลังร้ายกาจถึงที่สุด! ตามรายทางที่แสงกระบี่พุ่งผ่าน ยังปรากฏรอยแยกมิติลากตามไปดั่งเงาตามตัว!!
รอยแยกมิติดังกล่าว แตกต่างจากการลงมือของต้วนหลิงเทียนคนละเรื่อง!
เพราะถึงการลงมือของต้วนหลิงเทียน จะปรากฏรอยแยกมิติเช่นกัน แต่นั่นมันเกิดจากพลังอํานาจของกฏมิติ
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ฟงชิงหยางอาศัยพลังของตัวเองฉีกเปิดมิติ! เรื่องพรรค์นี้ในระนาบเทวโลกเกรงว่ามีแต่ตัวตนขอบเขตเทพขึ้นไปถึงจะกระทําได้!
