ถังซานเป่าลูบหัวพลางหัวเราะกล่าวว่า “ตาแก่นั่น เมื่อก่อนก็เคยเอาชนะอาจารย์ของพี่น้องต้วนได้ครั้งหนึ่ง…อย่างไรก็ตามหลังตาแก่ได้ยินเรื่องที่อาจารย์ของพี่น้องต้วนรอดกลับออกมาจากนรกอสุรา ก็เร่งรุดไปท้าประลองโดยไม่เจียมตัวเอง สุดท้ายไม่พ้นต้องโดนอาจารย์ของพี่น้องต้วนทุบตีเอาชนะมาได้อย่างราบคาบแน่ ถึงได้นั่งซึมไม่พูดไม่จาไปเป็นเดือน และเท่าที่ข้าแอบฟังมา เห็นว่ายังแพ้พ่ายอาจารย์ของพี่น้องต้วนทั้งๆที่อาจารย์ของพี่น้องต้วนใช้ร่างอวตารกฏแห่งดินอีกด้วย”
“ข้าเองก็ติดตามตาแก่มาหลายปีดีดักแล้ว แต่ตอนนั้นเป็นครั้งแรกเลยจริงๆที่เห็นตาแก่มันซึมขนาดนั้น”
“เช่นนั้นในศึกอัจฉริยะสวรรค์ครั้งนี้ตอนแรกก็ไม่เป็นไร แต่พอได้รู้จักพี่น้องต้วนแล้วข้าก็เหลือความสนใจแค่อย่างเดียวเท่านั้น…นั่นคือเอาชนะพี่น้องต้วน เพื่อที่จะได้ไปเกทับตาแก่นั่น ว่ามันเอาชนะอาจารย์ผู้อื่นไม่ได้ แต่ข้ากลับเอาชนะศิษย์สายตรงของผู้อื่นได้!”
ถังซานเป่ากล่าว สีหน้ายังฉายอาการฝันหวานไม่น้อย
และพอถังซานเป่าพูดจบ ต้วนหลิงเทียนก็ลองงส่งเสียงผ่านพลังไปถามอาจารย์เขาทันที ว่ามีคนเช่นนั้นด้วยหรือไม่?
“ที่แท้เป็นลูกศิษย์ของเจ้านั่นหรอกหรือ?”
