ของมันแล้ว!”
หากผู้คนใช้สํานึกเทวะตรวจสอบ ก็คงไม่ยากที่จะบอกว่าเพิ่งผ่านกุ้ยหายไปอยู่ที่ไหน แต่ถ้ามองด้วตาเปล่า ต่อให้เป็นจักรพรรดิสวรรค์เองก็มองไม่ออก
มีก็แต่ตัวตนระดับเทพไม่กี่คน ที่สายตาเหนือกว่าเหล่าเซียนอมตะสามารถมองเห็นได้ชัดเจนว่าร่างเพิ่งผ่านกุ้ยบัดนี้ได้เปลี่ยนเป็นเงาเลือนราง กําลังพุ่งแหวกอากาศอ้อมเข้าใส่จงกุ้ยอวจากอีกทางเห็นได้ชัดว่าคิดลอบโจมตีจงกุ้ยยอวี่ที่ต้องเสียสมาธิรับมือลําแสงพลังของมัน
อย่างไรก็ตาม ทุกคนพบว่าจงกุ้ยอวไม่ได้ดูกลัวเกรงการลงงมือของเมิ่งฝานกุ้ยเลย คนยืนนิ่งที่เดิมคล้ายไม่เห็นลําแสงพลังสีมืดอยู่ในสายตา
สุดท้าย จงกุ้ยอวีก็เอ่ยขึ้นมาเสียงเรียบว่า “ความมืดมิด สุดท้ายก็ไม่วายถูกแสงสว่างขับไล่…”
พอกล่าวจบคํา ทั่วร่างจงกุ้ยอวี่ก็ปรากฏแสงพลังสีขาวส่องสว่างออกมาเจิดจ้า พาลให้เหล่าอัจฉริยะทั้งหลายหน้าเปลี่ยนสีไปทันทีขณะเดียวกันหลาคนก็รู้สึกแสบตาไม่น้อย!
