ทันทีที่ฮวงปิ่นกล่าวออกมา 1 ใน 3 ร่างที่มันจับจ้องก็หน้าเสียไปทันที
“อะไร? ไม่ใช่พวกเจ้า 3 คนก่อนหน้าเก่งกล้านักหรือ รอบก่อนไม่ใช่กลุ้มรุมข้าเก่งนักหรือไร ตอนนี้กลัวแล้ว?”
พอเห็นว่าคนที่มันท้าไม่กล้าแม้แต่จะลุกขึ้นมา ฮวงปิ่นก็หัวเราะกล่าวด้วยน้ำเสียงถากถาง
“3 คนนั่น…ข้าจำได้แล้ว”
ตอนนี้เองก็มีอัจฉริยะบางคนที่จดจำ 3 คนที่ฮวงปิ่นมองท้าได้ “เจ้า 3 คนนั่น มีคนหนึ่งพลังฝีมือใกล้เคียงจักรพรรดิอมตะสมญานาม ส่วนอีก 2 คนนั้นเป็นจักรพรรดิอมตะสมญานามที่มีพลังเทียบได้กับเทพสงคราม 1 ดารา…ส่วนฮวงปิ่นที่กำลังเอ่ยท้าอยู่นั่น ถือเป็นยอดฝีมือระดับเทพสงคราม 1 ดารา”
“ข้าเองก็จำได้ เมื่อเดือนก่อนรู้สึก 3 คนั่นจะกลุ้มรุมฮวงปิ่นจนบีบให้ฮวงปิ่นต้องหลบหนี”
“เหอะๆ ช่างแก้แค้นได้รวดเร็วเสียจริง…ว่าแต่คนที่มันท้าประลองนั่นใช่ใกล้เคียงกับจักรพรรดิอมตะสมญานาม หรือเป็นอีก 2 ที่แกร่งกว่า?”
“เหอะๆ ใครจะไปรู้ แต่ถ้าเป็นข้า…ขอเลือกท้าคนที่ไม่ใชจักรพรรดิอมตะสมญานามไว้ก่อนดีกว่า”
…
หลังเสียงกระซิบกระซาบของอัจฉริยะเริ่มดังขึ้นระงม เสียงงของงฉีคงไห่ก็ดังขึ้นอีกครั้ง “หลังจากถูกท้าประลอง หากไม่ลงงสนามภายในเวลา 10 ลมหายใจจะถือว่ายอมแพ้…และตอนนี้ผู้ที่ถูกท้าชิงเหลือเวลาให้พิจารณาอีก 5 ลมหายใจ”
“ฮึ่ม!”
