อวี้ฮ่าวเทียนก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ จากนั้นคล้ายคิดอะไรได้ เงยหน้ามองกงซุนชวนหยวนพลางกล่าว “หากวิญญาณของลาหัวโล้นชั่วนั่นออกจากร่างยูไล…เจ้าว่าวิญญาณของูไลจะฟื้นฟูได้หรือไม่?”
กงซุนซวนหยวนพยักหน้า “มีความเป็นไปได้อยู่อย่างไรเสียข้าเกรงว่าคงต้องใช้เวลาหลายพันปีกว่าที่วิญญาณของยูไลจะฟื้นฟู…สุดท้ายแล้ววิญญาณของยูไลก็ได้รับบาดเจ็บจากวิญญาณลาหัวโล้นชั่วนั่นไม่น้อย”
“ที่สําคัญเพราะวิญญาณของยูไลตอนนี้ก็เป็นวิญญาณเทพแล้วเช่นกัน…หาไม่แล้วหากไม่มีเวลานับหมื่นๆปีก็เกรงว่าคงฟื้นฟูได้ยาก
กงซุนซวนหยวนกล่าว
“ไฉนเจ้าไม่กล่าวเตือนพวกมัน? พวกเราลองอธิบายสถานการณ์คร่าวๆให้พวกมันฟังไม่ได้หรือ?”
ฮ่าวเทียนกล่าวถาม
“จะไปเตือนได้อย่างไร?”
กงซุนชวนหยวนสายหัวไปมา “ หรือจะให้ข้าบอกไปว่า ขออภัย แต่ยามนี้ยูไลหาได้เป็นยูไลเมี่อกาลก่อนอีกต่อไป?”
“หากลาหัวโล้นเฒ่านั่นช่วงชิงร่างต้วนหลิงเทียนได้สําเร็จ ยูไลก็เสมือนได้รับอิสรภาพกลับคืน…แต่หากลาหัวโล้นเฒ่านั่นล้มเหลว พาตัวไปอยู่ในสถานการณ์อันตราย ก็ไม่ต่างอะไรจากพายูไลเข้าสู่สถานการณ์อันตราย”
“ข้าเกรงว่าตอนนี้หากไม่ใช่ผู้แข็งแกร่งที่สุดมาลงมือด้วยตัวเอง….คงไม่มีใครจัดการลาหัวโล้นชั่วนั่นโดยไม่ทําร้ายยูไลได้”
ยูไลนั้นเป็นสหายกับกงซุนชวนหยวนและอฮาวเทียนมาเนิ่นนานแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่กงซุนชวนหยวนจะเสียงเห็นเพื่อนมีอันเป็นไป
