ณไว้ว่ามันน่าจะมีพลังในระดับอาวุธวิเศษขอบเขตหลอมสุญตา
“สหายเต๋า เส้นผมนี้หาธรรมดาไม่ นี่คือเส้นผมของมหาจักรพรรดิ อย่ามองมันเป็นเพียงเส้นผม มันไร้ธาตุของมันเองสามารถผสานกฎเกณฑ์ใดใช้กับมันก็ได้ ยิ่งเจ้าแข็งแกร่ง อาวุธวิเศษนี้ยิ่งแข็งแกร่งตาม”
เถ้าแก่โกหกหน้าตาย “ขอเพียงซื้อ ‘ดาราดำ’ ในราคาสามพันสองร้อยแต้มผลงาน เส้นผมเซียนนี้ก็แถมให้สหายเต๋าเลย!”
ใจเจียงผิงอันครุ่นคำนึง เส้นไหมบางเฉียบโปร่งใสนี้ก็เหินมาตรงหน้าเขา คล้องพันที่ปลายนิ้วเขาตามการควบคุม
เมื่อส่งอำนาจกฎเกณฑ์เข้าไป เส้นไหมนี้ก็ปรากฏอำนาจกฎเกณฑ์
“เอามาใช้ลอบโจมตีน่าจะไม่เลว”
ด้ายโปร่งใสนี้ซ่อนพ้นจากจิตสัมผัส มีเพียงตาเนื้อที่เห็นได้ ซ ้ายังโปร่งใสยากมองเห็นด้วย
“ฮ่า ๆ กล่าวได้ดี”
รอยยิ้มบนใบหน้าเถ้าแก่เผยชัดอย่างเกินควบคุม
ตั้งราคาสิบแต้มผลงาน ยังไม่มีใครซื้อด้ายบ้า ๆ นี่เลย
ครั้งนี้ได้กำไรหลายร้อยแต้มทีเดียว
เถ้าแก่ผู้นี้กลัวเจียงผิงอันจะเปลี่ยนใจ เขาจึงรีบจัดแจงส่งอาวุธวิเศษให้เจียงผิงอัน ทำการซื้อขายให้เสร็จสิ้น
เจียงผิงอันเก็บดาราดำ เล่นกับด้ายไหมสีขาวในมือขณะเดินจาก
“สหายเต๋า ครั้งหน้ามาใหม่นะ”
เถ้าแก่ส่งเขาด้วยรอยยิ้ม เขาล่ะชอบแกะอ้วนหลอกง่ายเช่นนี้นักช่วยเขาระบายอาวุธวิเศษขยะไปได้ไม่พอ ยังจ่ายหนักเสียด้วย
ขณะเจียงผิงอันเดินออกไป ผู้ฝึกตนคนหนึ่งก็เดินผ่านตรงหน้าและบังเอิญเหลือบไปเห็นด้ายไหวในมือเจียงผิงอัน
มองปราดแรกเขา
