“ข้าได้ยินมานานแล้วว่าไม้วิเศษอมตะสามารถผสานรวมเข้ากับเสี้ยววิญญาณและสร้างร่างอวตารได้ ถึงแม้พลังของงร่างอวตารจะไม่อาจเทียบได้กับร่างจริง แต่ก็เสมือนเป็นร่างแยกที่มีชีวิต หากไม่ใช้สำนึกเทวะตรวจสอบโดยละเอียดก็คงยากจะพบพิรุธอันใด…วันนี้ได้เห็นกับตานับว่าสมคำร่ำลือจริงๆ”
“ที่แท้จักรพรรดินีสวรรค์ลั่วสุ่ยเทียนที่เราเห็นไม่ใช่ร่างจริง แต่เป็นร่างแยกจากการใช้ไม้วิเศษอมตะ!”
“ไม้วิเศษอมตะที่ว่า ให้มองไปทั่วระนาบเทวโลกก็นับเป็นสมบัติล้ำค่า…แต่อย่างไรเสียสำหรับชนชั้นจักรพรรดิสวรรค์แล้วจะมีติดมือไว้บ้างก็ไม่แปลก”
…
ในขณะที่ทุกคนกำลังประหลาดใจ ซือถูฉูชิงก็ลุกขึ้นยืน มองกล่าวกับฟงชิงหยางด้วยสีหน้ามืดมน “ฟงชิงหยาง ต่อให้เจ้าจะกลายเป็นเทพไปแล้ว แต่เจ้าก็ใช่จะอยู่ยงคงกระพันในใต้หล้า!!”
“ข้าจะบอกอะไรเจ้าให้ อย่าพึ่งกลัวไปเล่า…บุรุษของข้าซือถูฉูชิงเป็นตัวตนขอบเขตเทพจากระนาบเทพ! เมื่อหลายร้อยปีก่อน ตอนที่ช่องทางเชื่อมต่อระหว่างระนาบเทวโลกกับระนาบเทพยังไม่ปิด บุรุษของข้าได้ลงมาเที่ยวในระนาบเทวโลกจนได้พบเจอกับข้า!”
“อีกทั้งบุรุษของข้าก็มิใช่เทพธรรมดาๆ”
“หากเจ้ากล้าฆ่าข้าซือถูฉูชิง…วันหน้าบุรุษของข้าไม่มีวันละเว้นเจ้าแน่!!”
เห็นได้ชัดว่าซือถูฉูชิงรู้ดีว่าการยอมลงตอนนี้ไม่มีความหมาย จึงเลือกจะแข็งข้อต่อต้านถึงที่สุด และยกอ้างบุรุษของตัวที่เป็นเทพจากระนาบเทพออกมาขู่ข่ม
