“ช่างเป็นการกระทำที่ต่ำช้าน่ารังเกียจนัก! จะชั่วช้าสามานย์เกินไปแล้ว!!”
“ลองนางทำเรื่องชั่วชาติเช่นนี้ ต่อให้จักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยาง จะลงมือฆ่านางเสียบัดนี้เลย จักรพรรดิสวรรค์หยวนสื่อเทียนรวมถึงจักรพรรดิสวรรค์คนอื่นๆ และคนของวิหารเฟิงฮ่าวก็คงไม่ก้าวก่ายใช่หรือไม่?”
“ตั้งแต่ที่นางกล้ามาที่นี่ก็เป็นไปไม่ได้ที่นางจะไม่คำนึงถึงผลที่ตามมา…ไม่แน่นางกับจักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยางอาจบรรลุข้อตกลงอะไรกันแล้วจริงๆ”
…
จักรพรรดินีสวรรค์ลั่วสุ่ยเทียน ซือถูฉูชิง โรยตัวลงมายังเกาะลอยเล็กๆพร้อมกับจักรพรรดิสวรรค์ฉีหงเทียน และนั่งลงอย่างไม่อีนังขังขอบ รอยยิ้มบนใบหน้ายังคลี่กางไม่เสื่อมคลาย
แลดูจากทีท่าสีหน้าของนาง ยังมีความกลัวหลงเหลือตรงที่ใด?
‘ซือถูฉูชิงมีที่พึ่งอะไรกันแน่…นางถึงได้ปั้นหน้าระรื่นไม่กลัวเกรง หรือคิดว่าจักรพรรดิสวรรค์ฉีหงเทียนจะคุ้มกะลาหัวนางได้จริงๆ?’
ยิ่งมาแววตาต้วนหลิงเทียนก็ยิ่งฉายประกายเยียบเย็น ปานจะกลืนกินเลือดเนื้อผู้คนสดๆ!
