เขากกําลังบ่มเพาะพลังรอคอยการมาถึงของหลิงเจวี่ยอขึ้นอยู่
“มาถึงแล้ว”
หลังได้รับข้อความแจ้งการมาถึงของหลิงเจ ยอวิน ต้วนหลิงเทียนก็ออกจากบ้านพักทันที
ไม่นานเขาก็ได้เจอหลิงเจวี่ยอขึ้นอีกครั้ง
รูปร่าหน้าตาหลิงเจวี่ยอขึ้นไม่ได้เปลี่ยนไปมาก เพียงแค่ชุดสีเทาที่ชอบสวมแลดูหรูหรามีระดับมากขึ้น แต่หน้าคนก็แน่นิ่งเย็นชาไม่รับแขกเหมือนเดิม ที่ต่างก็คืออารมณ์ที่แผ่พุ่งออกจากหว่างคิ้วของมัน เผยให้เห็นร่องรอยของประสบการณ์ ความเป็นผู้ใหญ่ที่เติบโตขึ้น หลังจากผ่านพ้นวันเวลาไปหลายร้อยปี
“เจ้ามาจากไหนเนี่ย?”
หลังพาหลิงเจี่ยอขึ้นกลับมาถึงบ้านพัก ต้วนหลิงเทียนก็เอ่ยยถามด้วยความสงสัย
ก่อนหน้าตอนที่ได้รับข้อความของหลิงเจี่ยอขึ้น เขาไม่ได้ถามอีกฝ่ายว่ามาจากไหน จนกระทั่งหลิงเจวี่ยอขึ้นมาถึงแล้วแบบนี้
“ข้ามาฝึกฝนอยู่ที่หยวนสื่อเทียนได้สักพักแล้ว แต่ถ้าเจ้าจะถามว่าข้ามาในนามระนาบเทวโลกใดข้าก็มาจากเฟิงชิงเทียน”
หลิงเจี่ยอขึ้นกล่าว
“เจ้ามาที่นี่พร้อมคนของพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์เฟิงชิงเทียนงั้นเหรอ?”
ต้วนหลิงเทียนถามอีกครั้ง
ในสายตาเขา ด้วยพรสวรรค์และความเข้าใจของหลิงเจยอจิ้น คิดจะเข้าร่วมกับพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์คงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไร กระทั่งคงทําให้จักรพรรดิสวรรค์เฟิงชิงเทียนยอมรับเป็นศิษย์ได้ไม่ยาก
“เปล่า”
