ท่ามกลางฝูงชนอัจฉระรุ่นว์คนหนึ่งหันไปมองสหายยข้างๆพลางถาม
หลายคนที่ได้ยินคําถามของมัน ก็ครุ่นคิดสักพัก ค่อยส่ายหน้าไปมา
“ตอนนี้แทบจะเป็นเรื่องแน่นอนแล้ว…ศิษย์ที่แท้จริงของจักรพรรดิสวรรค์ในตํานานแห่งจี้เมียเทียนเป็นจักรพรดริอมตะสมญานามไม่ผิดเพี้ยน!”
“จักรพรรดิอมตะสมญานามที่มีอายุได้ 600 ปีอีกคนหรือ?”
“น่าเสียดาย พวกเราหลงคิดว่าอีกฝ่ายมีโชคได้อาจารย์ประเสริฐทั้งๆที่เป็นคนธรรมดา มาตอนนี้ข้ารู้สึกหน้าร้อนผ่าวไปหมด โดนความจริงตบหน้าอย่างจังมันเป็นเช่นนี้นี่เอง…”
“ข้าก็ว่าแล้วเชียว จักรพรรดิสวรรค์ในตํานานแห่งจี๊เมี่ยเทียน ยอดฝีมือที่มากันไปด้วยพรสวรรค์แสติปัญญาเช่นนั้น ปกติแล้วมีอัจฉริยะไร้คู่เปรียบกี่คนที่อยากกราบกรานคารวะให้เป็นอาจารย์ แต่กลับไม่รับใครสักคน ไหนเลยจะไปรับคนที่เพียงมีโชคมาได้เล่า?”
“เฮ่ ข้าจําได้วาวาเจ้าไม่ได้พูดแบบนี้นี่นา ยังก่นด่าว่าฟ้าไม่ยุติธรรมอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?”
“อะแฮ่มๆ…สหาย เจ้าอย่าซื้อเวทีข้าได้เปล่า?”
หลังจากต้วนหลิงเทียนกลับเข้าบ้านพักไปแล้ว เหล่าอัจฉริยะด้านนอกก็เริ่มนําข่าวเรื่องราวที่พึ่งรู้ไปบอกต่อสหาย
ต้วนหลิงเทียนสมควรเป็นจักรพรรดิอมตะสมญานาม!
เป็นจักรพรรดิอมตะสมญานามที่มีอายุได้ 600 ปีเศษดุจเดียวกับซูหลี่
ถึงแม้ข่าวนี้จะเริ่มแพร่ไปในละแวกเล็กๆ แต่ก็สร้างความฮือฮาไม่น้อย
