อตงฟางเหลือบมองถงถูด้วยสายตาเฉยเมย เอ่ยถามว่า “ข้าถามเจ้าสักคํา…หากพลังฝีมือของมันไม่ได้บรรลุถึงจักรพรรดิอมตะสมญานาม ต่อให้มันลอบทําร้ายเจ้า มันจะทําอะไรเจ้าได้หรือไม่?”
“ย่อมไม่ได้”
ถงถูคลี่ยิ้มชื่นขม มันรู้เรื่องนี้ดี ถึงทําให้ใจมันโอดครวญด้วยความไม่ยินยอมอยู่แบบนี้
คราวนี้มันได้รับบาดเจ็บหนักเพราถูกลอบทําร้าย
อย่างไรก็ตามหากพลังฝีมือของคู่ต่อสู้เหนือกว่ามันมาก มันย่อมไม่ติดใจเอาความอะไร
แต่หากพลังฝีมือของศัตรูแค่พอๆกับมัน หรืออาจจะด้อยกว่าเล็กน้อย แต่อีกฝ่ายอาศัยการลอบทําร้ายชัดมันจนเจ็บแบบนี้ มันย่อมไม่พอใจ ยังรู้สึกอับอายขายหน้านัก!
“อายุได้ 600 ปีเศษแต่พลังฝีมือพอๆกับเจ้า ยิ่งไปกว่านั้นเห็นว่ามันพึ่งพบเจอกับฟงชิงหยางและได้รับการชี้แนะอะไร ก็เมื่อ 100 ปีก่อนเท่านั้น…”
อตงฟางเอ่ยยถึงจุดนี้ก็สายหัวไปมา “น่าเสียดายที่มันยังเด็กเกินไป
“หาไม่แล้ว มันก็อาจมีคุณสมบัติพอเป็นคู่ต่อสู้ให้ข้าอวตางฟางได้อยู่”
