อันที่จริงตั้งแต่ที่เห็นฟงชิงหยางมาเยือนโดยมีต้วนหลิงเทียนติดตามมาข้างกาย หยางอนเซียวก็ตระหนักได้แล้วว่าฟงชิงหยางมาด้วยจุดประสงค์อันใด แต่มันไม่คิดไม่ฝันจริงๆว่าฟงชิงหยางจะไม่พูดไม่จาและเลือกจะทุบตีมันจนเปลี้ยหน้าตาเฉย..
จังหวะนี้มันตระหนักได้ชัดเจนว่าฟงชิงหยางคิดออกหน้าเพื่อศิษย์ขนาดไหน ขณะเดีย วกันมันก็อดไม่ได้ที่จะลอบยินดีอยู่ในใจที่ให้ศิษย์คนรองของมันหลบหนีออกไปจากพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ฟูโหย่วเทียนก่อน!
หาไม่แล้ว ศิษย์ของมันข่งเฝืน คงไม่ได้มีชีวิตอยู่จนเห็นพรุ่งนี้แน่นอน!
“คําอธิบาย? คําอธิบายอันใดหรือ?”
ถึงจะรู้วัตถุประสงค์ของฟงชิงหยางดีแก่ใจ แต่หยางอวิ่นเชียวก็ไม่โง่ถึงขั้นจะยอมรับออกมาว่าวันนั้นเป็นมันตัดสินใจออกหน้าช่วยคน จึงวางแผนตีหน้าเซ่อทําเป็นไม่รู้เรื่องราว
“พึ่งจะผ่านไปได้ 200 ปีเศษเท่านั้น แต่จักรพรรดิสวรรค์หยางอริ้นเซียวเจ้าลืมไปแล้ว?”
ฟงชิงหยางมองจ้องหยางอวิ่นเชียว เอ่ยถามด้วยน้ําเสียงเย้ยเยาะ
หยางอวินเซียวทําเป็นครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก็แสร้งทําเป็นประหลาดใจเอ่ยขึ้นว่า “จักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยาง…หรือทั้งหมดเป็นเพราะเรื่องระหว่างศิษย์คนรองของข้า จักรพรรดิอมตะวายุสุดขั้วข่งเฝืนที่คิดช่วยเหลือบุตรชายหมายลงมือสั่งสอนศิษย์หลานตัวนในปีนั้น?”
