หลังจากสงบอารมณ์ได้แล้ว ต้วนหลิงเทียนกับเมิ่งหลัวก็เดินทางกลับพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ขี้เมียเทียนทันที
และหลังกลับมาถึงพระราชวังจักกรพรรดิสวรรค์ ต้วนหลิงเทียนก็พบว่าคนข้างกายเขา กําลังบ่มเพาะพลังในโลกใบเล็กอย่างขมักเขม้น ซึ่งต่างจากก่อนหน้าที่มักมีสนทนาคุยกันไปตามประสา…เห็นได้ชัดว่าเรื่องราวีที่เกิดขึ้นกับระนาบเซียนยทําให้ทุกคนรู้สึกกดดันอย่างหนัก
ในอดีตทุกคนรู้สึกว่า พลังฝึกปรือของตัวเองก็นับว่าพอตัวในระนาบเทวโลกแล้ว และหากย้อนกลับมาในระนาบโลกียะแบบนี้ก็คงกลายเป็นตัวตนไร้เทียมทาน
จนเมื่อจักรพรรดินีสวรรค์ลั่วสุ่ยเทียนส่งคนมาฆ่าล้างสรรพชีวิตในระนาบเซียน ทุกคนจึงตระหนักถึงคววามจริงประการหนึ่ง ว่าต่อให้คิดออกมาท่องเที่ยวยังระนาบโลกียะเบื้องล่าง กระทั่งคิดกับมาบ้านเกิดเมืองนอน ก็ไม่ใช่ว่าจะปลอดภัยเต็มสิบส่วน ไม่อาจกุมชะตาชีวิตของตัวเองไว้ในมือได้อย่างสมบูรณ์
จักรพรรดิอมตะออกหน้าสักคน ก็มากพอจะฆ่าทุกคนได้!
ความรู้สึกดังกล่าวย่อมทําให้ทุกคนหดหูไม่น้อย เช่นนั้นจึงเร่งขยันบ่มเพาะฝึกปรือกันอย่างหนัก
กระทั่งมู่อีอีเองที่สติปัญญาเท่าเด็กน้อยพอเห็นทุกคนตั้งหน้าตั้งตาบ่มเพาะ ก็พยายา มจนบ่มเพาะได้แล้ว
‘ดูเหมือนว่าอีกไม่นานทุกคนน่าจะบรรลุถึงจอมราชันอมตะกันหมด กระทั่งทะลวงถึงจักรพรรดิอมตะ…’
