ชายชราได้ยินดังนั้นก็ไม่กล้ารอช้า เร่งส่งข้อความไปหาคนทั้งหมดที่มาทันที อีกทั้งยังแจ้งไปด้วยว่าผู้ที่มาก็คือจักรพรรดิอมตะสวรรค์กร่างเมิงหลัว
หลังได้รับข้อความจากชายชรา คนนิกายลั่วสุ่ยนับสิบก็ตื่นตระหนกกันยกใหญ่ “อะไร!? จักรพรรดิอมตะสวรรค์กร่างเมิ่งหลัวแห่งพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์จี้เมี่ยเทียน!?”
“บัดซบ! จักรพรรดิอมตะ 2 คนนั่นมันเป็นใครกันแน่! ไฉนถึงทําให้จักรพรรดิอมตะสรรค์กร่าง เมิ่งหลัวออกหน้าได้!?”
“ในอดีต จักรพรรดิสวรรค์จี้เมี่ยเทียนเพียงเพื่อเมิ่งหลัว ถึงกับบุกไปเข่นฆ่าจักรพรรดิสวรรค์คนหนึ่งถึงถิ่น! แถมอาศัยตัวเมิ่งหลัวเองพลังฝีมือก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าจักรพรรดินีสวรรค์ลั่วสุ่ยเทียนของพวกเรามากนัก!”
“ไปไม่ได้! หากมันคิดฆ่าพวกเราขึ้นมาจะทําอย่างไร!?”
หลังจากคนที่เหลือรับทราบวว่าผู้มาคือเมิ่งหลัว ก็ไม่มีใครคิดไปพบเจออีกฝ่ายแม้แต่คนเดียวและเตรียมจะหนีออกจากระนาบเซียนแห่งนี้ทันที
พอได้ยินข้อความตอบกลับมาของทุกคน ชายชราก็เสียใจไม่น้อยที่บอกเรื่องราวที่แท้จริงออกไป
และพอนึกถึงเรื่องที่เมิ่งหลัวบอกไว้ว่าหากพวกมันขาดไปสักคนตัวมันต้องตาย ชายชราก็เร่งส่งข้อความไปถึงทุกคนอีกครั้งทันที “ทุกคน ข้าขออภัยด้วย…แต่เมื่อครู่ข้าบอกชื่อของพวกเราต่อใต้เท้าเมิ่งหลัวไปหมดแล้ว”
“ใต้เท้าเมิ่งหลัวยังบอกอีกว่า หากมีพวกเราคนใดคนหนึ่งขาดหายไป ใต้เท้าเมิ่งงหลัวจะตามไปฆ่าพวกเราถึงนิกายลั่วสุ่ย…”
