อย่างไรก็ตาม พอเห็นว่าฝ่ามือลมไร้สภาพของบิดา กําลังจะคว้าจับร่างต้วนหลิงเทียนได้แล้วข่งโย่วก็ไม่คิดมากอีกต่อไป สองตาแผ่พุ่งจิตสังหารแรงกล้ากว่าครั้งใด แผดคําอํามหิตลั่น “ตายเสีย!!”
“เดิมที่ข้าคิดจะทรมานเจ้าให้ตายอย่างช้าๆ แต่ข้ากริ่งเกรวิกาลยาวนานฝันยุ่งเหยิง เช่ นนั้นข้าจักฆ่าเจ้าในกระบี่เดียว!!”
“ถือว่าเจ้าได้กําไรไป!”
ในขณะที่รวมรั้งพลังตวัดกระบี่สังหาร วาจาของข่งโย่วอี้ก็เต็มไปด้วยความดุร้ายนัก
“อี้เอ๋อถอยออกมาเร็ว!”
อย่างไรก็ตาม ในขณะที่ข่งโย่วอี้เสือกกระบี่เข่นฆ่าพุ่งไปสุดตัว เสียงตื่นตระหนกของจักรพรรดิอมตะววายุสุดขั้วพลันโพล่งดังขึ้น ทําให้ร่างข่งโย่วอี้ถึงกับผงะไปเล็กน้อย สภาวะกระบี่อ่อนโทรมลงทันตาเห็น!
พริบตาต่อมา ข่งโย่วอี้ก็พบว่ามือสายลมของบิดาที่กําลังจะคว้าตัวต้วนหลิงเทียนนั้น อยู่ๆก็แตะกระจายกลาเป็นสายลมเย็นๆอยย่างประหลาด!
“นี่มันอะไรกัน?”
จากนั้นพอเห็นต้วนหลิงเทียนที่มองมายกยิ้มบางๆ ข่งโย่วอี้ก็ตระหนักได้ทันทีว่าเรื่องราวผิดท่าแล้วและรอยยิ้มบางๆนั่นของต้วนหลิงเทียน ก็ทําให้ข่งโย่วขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
“อาศัยพลังระดับนี้ เจ้าคิดฆ่าข้า?”
