“ข้ามเห็นเคยได้ยินมาก่อนเลย ว่าจักรพรรดิสวรรค์แห่งจี๊เมี่ยเทียนรับผู้ใดเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ…”
จักรพรรดิอมตะหนามม่วงหันไปมองผู้เฒ่าหัว ก่อนจะขมวดคิ้วกล่าวถาม
นางไม่สงสัยเรื่องที่ผู้เฒ่าหัวกล่าวคําเท็จ เพราะเรื่องนี้จริงเท็จมองแค่ความเป็นจริงตรงหน้าก็รู้ได้ แต่ที่นางสงสัยก็คือ.จักรพรรดิสววรค์แห่งจี้เมียเทียนไปรับศิษย์ตั้งแต่ตอนไหนกันแน่?!
“เมื่อก่อนไม่มี ก็ใช่ว่าตอนนี้จะไม่มี
ผู้เฒ่าหัวคลี่ยิ้มบางๆ “นายน้อยของข้า ก่อนที่จะขึ้นมายังระนาบเทวโลก ก็ได้รับสี บทอดมรดกที่ใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์ทิ้งไว้ในระนาบโลกียะแล้วตั้งแต่วันนั้นนายน้อยก็อยู่ในสายตาของใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์มาโดยตลอด”
“ต่อมาภายหลัง ทันทีที่ใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์กลับออกมาจากนรกอสุรา ก็ได้ออกคําสั่งให้คนสนิทไม่กี่คนไปตามหาตัวนายน้อย เพื่อนํามาฝึกปรือที่พระราชวังจักรพรรดิสวรรค์…”
“อนิจจา หลังตามหาอยู่เนิ่นนานก็ไม่พบเจอนายน้อย”
“เจ้าไม่ต้องสงสัยเลย…ความแข็งแกร่งในวันนี้ของนายน้อย มิได้เกิดจากการส่งเสริมของพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์งี้เมียเทียน ทั้งหมดเป็นนายน้อยแสวงหามาด้วยตัวเอง และพรสวรรค์กับความเข้าใจของนายน้อยรวมถึงโชควาสนาที่นายน้อยพบเจอ ข้าเกรงว่าเจ้าเองก็คงไม่อาจจินตนาการได้ออก”
ผู้เฒ่าหัวกล่าว
“ตั้งแต่ตอนที่เจ้าอยู่ในระนาบโลกียะ ก็ได้รับมรดกตกทอดของจักรพรรดิสวรรค์งี้เมีย เทียนแล้ว?”
