ได้ยินคําพูดของหานเฉวี่ยไน สีหน้าลี่เฟยก็เปลี่ยนเป็นอึมครึมทันที และเป็นต้วนเนี่ยนเทียนที่กล่าวแทรกขึ้นมาพอดี “ท่านแม่ อย่างมากพวกเราก็แค่ออกไปหาท่านพ่อ ท่านปู่ท่านย่าและอาหรูด้านนอกก็พอ ไม่ต้องให้พวกท่านพ่อมายังพระราวังจักรพรรดิสวรรค์แห่งนี้”
“ไม่ต้องพาพ่อเจ้ามาพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์?”
ลี่เฟยได้ยินก็ส่ายหัวไปมาทันที “นั่นไม่ได้!”
“ในเมื่อพ่อของเจ้ามาถึงแล้ว ข้าจะอย่างไรก็ต้องพาพ่อเจ้ามาพบอาจารย์สักครั้งสุดท้ายแล้วท่าอาจารย์ก็คอยดูแลและช่วยเหลือพวกเราอย่างดี ยังดูแลพวกเราดีเกินไปด้วยซ้ํา…”
ลี่เฟยเอ่ยออกด้วยน้ําเสียงจริงจัง “สําหรับข่งโย่วอี้นั่น หากมันเลอะเทอะมากนัก ข้าเชื่อว่าท่านอาจารย์ไม่คิดนิ่งดูดายแน่!”
สําหรับความหน้าด้านของข่งโย่วอี้ ลี่เฟยที่เจอมากับตัวย่อมรู้ดี และนี่ยยังทําให้นางปวดหัวกับมันนัก เพราะฝีมือนางสู้ผู้อื่นไม่ได้ ภูมิหลังผู้อื่นก็ไม่ด้อยไปกว่านาน มันไม่ได้กริ่งเกรงอะไรจักรพรรดิอมตะหนามม่วงอาจารย์ของนางสักเท่าไหร่
“เอาล่ะ…ใดอื่นไว้ว่ากัน ตอนนี้น้าหรูของเจ้าส่งข้อความมาแล้ว ทุกคนอยู่ในเมืองหนานเฉิงของเขตคฤหาส์ต้าถง”
อยู่ๆสองตาลี่เฟยก็ทอประกายวาวโรจน์ เอ่ยบอกต้วนเนี่ยนเทียนทันที
จังหวะนี้ไม่วว่าจะหานเฉวี่ยไนหรือต้วนเนี่ยนเทียน ลูกตาก็เป็นประกายสดใสขึ้นมาเร็วไว สีหน้าฉาชัดถึงความตื่นเต้นอันยากระงับ
ทั้งคู่ไม่ได้พบเจอชายผู้นั้นมานานปีแล้ว
