แม้ว่าเค่อเอ๋อจะไม่เคยสนใจเรื่องคําเรียกหาเลย แต่ลี่เฟยก็บอกให้ตัวนชื่อหลิงลูกสาวของเค่อเอ๋อคอยเรียกหานางว่าแม่รอง และนางก็บอกให้ตัวนเนียนเทียนลูกชายของตัวเองเรียกเค่อเอ๋อว่าแม่ใหญ่
แต่เป็นธรรมดาว่านางให้ลูกชายเรียกตัวเองว่าแม่เฉยๆ
ตอนที่นางอยู่กับตัวนชื่อหลิงและต้วนเนียนเทียนพร้อมหน้าพร้อมตา ด้วยความที่เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ลี่เฟยก็แลดูสนิทสนมและเอ็นดูต้วนชื่อหลิงมากกว่าลูกชายตัวเองอย่างต้วนเนี่ยนเทียนเสียอีก…ด้วยเหตุนี้ความสัมพันธ์ระหว่างลี่เฟยกับตัวนซื่อหลิงจึงดีมาก และตัวนซื่อหลิงเองก็เห็นลี่เฟยไม่ต่างอะไรจากมารดาบังเกิดเกล้าเลย
“เสี่ยวเฟยเอ๋ออยู่ในระนาบเทวโลกแห่งนี้รึ?”
กี่หลัวกับต้วนหรูเฟิงก็ตื่นเต้นไม่น้อย อดถามออกมาด้วยความร้อนใจไม่ได้ “แล้วเนี่ยนเอ๋อเล่าเนี่ยนเอ๋ออยู่ที่นี่ด้วยรึเปล่า!?”
พอได้รับทราบว่าทั้งลูกสะใภ้และหลานชายก็อยู่ที่นี่ด้วย ทั้งต้วนหรูเฟิงและลี่หลัวก็ดีใจนักแต่ในขณะเดียยวกันก็อดไม่ได้ที่จะเป็นกังวลขึ้นมา เร่งถามออกมาต่อว่า “แล้วตอนนี้ทุกคนสบายดีกันหรือไม่?”
