ผู้เฒ่าหัวส่ายหัวไปมา เรื่องในมุ่งผู้อื่นมันไม่นิยมรับรู้จริงๆ “แต่เรื่องนี้ข้าสามารถไปถามจากผู้อื่นได้อย่างไรก็ตามข้าว่าการไปสืบความเรื่องดังกล่าวช่วงนี้ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่”
“ตอนไหน ก็ไม่อาจสืบ!”
ต้วนหลิงเทียนเร่งกล่าวย้ําออกมาทันที “การไปสืบถามก็มีแต่จะเร่งให้จักรพรรดินีสวรรค์ลั่วสุ่ยเทียนค้นพบเรื่องนี้เร็วขึ้นเท่านั้น! ตอนนี้ผู้อาวุโสฟงชิงหยางยังไม่กลับมา หากนางคลั่งจนบุกเข่นฆ่าสังหารมาถึงพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์งี้เมียเทียนจริงๆ จะเป็นเรื่องเอา”
“บุกเข่นฆ่าเข้ามา?”
ผู้เฒ่าหั่วอึ้งกับความคิดของต้วนหลิงเทียนไปครู่หนึ่ง จึงส่ายหัวไป มากล่าวด้วยรอยยิ้มมั่นใจว่า “นายน้อย ท่านคิดมากไปแล้ว ต่อให้นางมีความกล้าเพิ่มขึ้น 10 เท่า นางก็ไม่กล้า!”
“เว้นเสียแต่ลูกสาวคนเล็กของนางจะสําคัญยิ่งกว่าชีวิตของนาง ถึงขั้นทําให้นางต้องล้างแค้นให้ได้ทุกวิถีทางหาไม่แล้วนางไม่กล้าฉีกหน้าใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์เราเด็ดขาด อย่างมากก็แค่มาร่ําร้องขอคําอธิบายเท่านั้น”
ผู้เฒ่าหัวกล่าวอย่างมั่นใจ
แน่นอนว่าจะเป็นเช่นนั้นได้ก็ต้องตั้งอยู่ในเงื่อนไขที่ว่า พลังฝีมือของจักรพรรดินีสวรรค์ลั่วสุ่ยเทียนไม่อาจเทียบจักรพรรดิสวรรค์แห่งเมี่ยเทียน และไร้ยอดฝีมืออื่นใดให้พึ่งพิง
หาไม่แล้วเรื่องราวก็จะเป็นไปตามคําพูดของผู้เฒ่าหัวสถานเดียวไร้ใดผิดพลาด
…..
ณ ลั่วสุ่ยเทียน
