“ตลอดหลาปีที่ผ่านมา ชื่อนิ้วผิงอาศัยเรื่องที่อานูเป็นจักรพรรดิอมตะสมญานามใต้บัญชาอัน ดับ 1 ของข้า ออกไปก่อเรื่องสร้างความขุ่นเคืองให้แก่ผู้คนมากมายและสุดท้ายก็เป็นอานูที่ออกไปตามล้างตามเช็ดให้มัน”
“คราวนี้ที่ชื่อป่วผิงต้องตาย หากอานูจะโทษใครก็คงมีแต่โทษตัวเองเท่านั้นที่ไม่อบรมสั่งสอนมันให้ดี”
“เช่นนั้น เจ้าก็อย่าได้ถือโทษโกรธเคืองอันใดอานูเลย”
ถ่าถูออกหน้ากล่าวปกป้องชื่อนิ้วนไว้ก่อน ด้วยกลัวจะถูกต้วนหลิงเทียนเหมารวมหรือระแวง
“อาจารย์ลุงถ่าถู ขอท่านวางใจได้ ข้าไม่ใช่คนพาลที่จะตําหนิใครมั่วชั่ว”
ต้วนหลิงเทียนยิ้มพลางส่ายหัวไปมา
หลังจากนั้นต้วนหลิงเทียนกับผู้เฒ่าหัวก็กล่าวคําอําลาถ่าถุอีกรอบค่อยใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายข้ามระนาบเทวโลกของพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์สือฉีเทียนไปยังระนาบเทวโลกแห่งอื่น
คราวนี้เขาเสียเวลาไปในระนาบสือฉีเทียนนานพอสมควร
อย่างไรก็ตาม เขาไม่มีทางเลือกอื่น
สุดท้ายแล้วมารดาของเขาลี่หลัว ก็ใส่ใจนิกายฉวินซิ่วมากหากเรื่องของนิกายฉวินซิ่วไม่ได้รับการจัดการให้เรียบร้อยด้วยความเข้าใจที่ต้วนหลิงเทียนมีต่อมารดาเขาลี่หลัว นางไม่มีทางปล่อยวางเรื่องนี้ง่ายๆแน่
เรื่องที่เขาให้จักรพรรดิสวรรค์สือฉีเทียนคุ้มครองนิกายฉวินซิ่วแม้ลี่หลัวจะไม่พูดอะไร แต่ตัวนหลิงเทียนก็รู้สึกได้ว่าหินหนักที่กดทับในอกของมารดาสลายหายไปแล้ว
เพราะตอนนี้หลัวแลดูผ่อนคลายทั้งโล่งใจกว่าก่อนหน้ามาก
