กล่าวถึงท้ายประโยค น้ําเสียงของต้วนหลิงเทียนก็เพิ่วความจริงจังไม่น้อย
“โอ้?”
ถ่าถมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาสงสัย “ศิษย์หลานต้วน ดูเหมือนเป็นข้าเข้าใจเจ้าผิดไปจริงๆว่ามาเถอะ ที่แท้เจ้ามีเรื่องสําคัญอันใดที่คิดให้ข้าช่วยเหลือ
“อาจารย์ลุงถ่าถู เรื่องนี้เป็นเรื่องสําคัญอย่างยิ่งยวดสําหรับมารดาข้า…ฯลฯ”
หลังจากนั้นภายใต้สายตามองถามด้วยสวงสัยของถ่าถ จักรพรรดิสวรรค์สือฉีเทียน ต้วนหลิงเทียนก็กล่าวเล่าเรื่องราวของนิกายฉวินซิ่วออกไปทันที “ถึงแม้ว่านิกายฉวินซิ่วจะเป็นเพียงขุมกําลังระดับ 7…แต่ก็เป็นนิกายที่ช่วยชีวิตมารดาของข้าเอาไว้ และยังคอยดูแลปกป้องมารดาของข้ามาตลอดอีกที่สําคัญท่านแม่ของข้าเองก็ผูกพันกับที่นั่นยิ่ง”
“ตอนนี้เหล่าศิษย์และอาวุโสที่หลงเหลืออยู่ในนิกายฉวินซิ่ว ไม่มีกําลังมากพอจะคุ้มครองตัวเองแล้ว…กระทั่งไม่อาจถือว่าเป็นขุมกําลังระดับ 7 ได้ด้วยซ้ํา”
“ดังนั้นข้าก็เลยอยากขอความช่วยเหลือจากอาจารย์ลุงถ่าถู เพียงท่านเอ่ยปากสักคําสองคํา และไม่จําเป็นต้องให้นิกายฉวินซิ่วได้รับผลประโยชน์อะไร อย่างยกระดับไปเป็นนิกายระดับ 6 อะไรทํานองนั้น เพียงแค่ให้สามารถรักษารากฐานของนิกายเอาไว้ได้อย่างปลอดภัยก็พอ”
ต้วนหลิงเทียนกล่าว
