ร่างบางร่างแล้วร่างเล่าทยอยกันทรุดลงไปนอนบนพื้นอย่างไร้ลมหายใจ
เห็นฉากเรื่องราวดังกล่าวถึงแม้ลี่หลัวจะโกรธจนสองตาแดงฉานไปด้วยเส้นเลือดฝอย แต่นางก็ทําได้แค่ชมดูเรื่องราวอย่างไม่อาจทําอะไรได้
“อัยยะ ยาโถวน้อยเหล่านี้ใจเด็ดไม่เบา”
ฟางจี้เหลือบมองร่างไร้ชีวิตที่ทรุดล้มลงไปบนพื้นหลายคน พลางกล่าวกับคนด้านหลัง “เดี๋ยวพวกเจ้าเก็บศพพวกนางไว้ในแหวนพื้นที่ด้วย…หลังกลับไปถึงนิกาย ร่างที่ยังเหลือไออุ่นของพวกนาง ก็ยังพอสร้างความสําราญให้สหายที่มีรสนิยมพิเศษได้บ้าง!”
“ทราบแล้วอาวุโส 3”
คนที่อยู่ด้านหลังฟางจี้ขานรับ ก่อนจะก้าวออกมาเตรียมเก็บศพสตรีที่ฆ่าตัวตายด้วยรอยยิ้มวิปริต
เหล่าศิษย์นิกายฉวินซิ่วอีก 2-3 คนที่กําลังจะฆ่าตัวตาย พอได้ยินคําพูดดังกล่าวของฟาง สีหน้าของพวกนางก็ซีดลงจนหาสีเลือดไม่เจอ ไม่คิดเลยว่านิกายวิถีอีกาจะโหดเหี้ยมทั้งจิตบิดเบี้ยวถึงขนาดนี้ กระทั่งพวกนางตายแล้วยังไม่คิดจะปล่อยพวกนางไปอีกหรือ?
เช่นนั้น
การฆ่าตัวตายแบบนี้ยังจะมีความหมายอันใด?
ชิ้ง!! ชิ้ง! ชิ้ง! ชิ้ง!! ชิ้ง!
อย่างไรก็ตาม ทันทีที่คนของนิกายวิถีอีกาเริ่มก้าวออกมาได้ไม่ทันไร ลี่หลัวก็ลงมือออกมาอีกครั้ง แถบริ้วกระบี่นับร้อยสายพุ่งวาบตัดอากาศไปดั่งประกายแสง ทําลายร่างไร้ชีวิตทิ้งทันที
“อาวุโสลี่หลัว ท่านจะลงมือไปทําไมให้เหนื่อยแรง เต็มที่ก็ท่านก็ช่วยได้แค่คนกลุ่มนี้เท่านั้น”
