ต่อให้เลวร้ายที่สุด อย่างน้อยๆก็น่าจะทะลวงถึงขอบเขตราชาอมตะกันหมดแล้ว
“ท่านแม่เองก็ต้องขึ้นมายังระนาบเทวโลกแล้วแน่…แต่ไม่รู้ว่าอยู่ไหน ต้องรีบไปไล่หาตามระนาบเทวโลกที่เหลือต่อ”
ต้วนหลิงเทียนลอบกล่าวในใจ
เช่นนั้นหลังจากร่ำลาถังเฉียน และออกจากนิกายอมตะฟ้าสัญจรแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ออกเดินทางทันที ในระหว่างเดินทางเฟิ่งเทียนหวู่ก็กลับเข้าไปอยู่ในโลกใบเล็กของเขาและเฟิ่งหวู่เต้าก็ตามเข้าไปด้วย
พอเฟิ่งหวู่เต้าเข้ามาในโลกใบเล็กของต้วนหลิงเทียนสองตาก็ทอประกายจ้าขึ้นมาทันที เพราะมันพบว่าไอพลังวิญญาณฟ้าดินภายในโลกใบเล็กแหวนี้ หากให้เทียบกับห้องบ่มเพาะที่ดีที่สุดในนิกายอมตะฟ้าสัญจรแล้ว มันช่างต่างกันประหนึ่งป่าขจีกับทะเลทรายรกร้าง!
ที่สําคัญที่สุดก็คือ
ไอพลังวิญญาณฟ้าดินในโลกใบเล็กของต้วนหลิงเทียน ทําให้มันหวนคิดถึงเรื่องราวเมื่อหลายร้อยปีที่ผ่าน ย้อนกลับไปในสมัยที่มันยังถูกกักบริเวณในดินแดนการล่มสลายแห่งทวยเทพ!
“ไฉนพลังวิญญาณฟ้าดินในโลกใบเล็กเจ้าหนู ถึงได้เหมือนพลังวิญญาณฟ้าดินในระนาบเทพเลยเล่า?”
เฟิ่งหวู่เต้าไม่อาจไม่ตะลึง
เพราะเท่าที่มันทราบมา ในระนาบเทวโลกนั้น ต่อให้เป็นขุมกําลังของพระราชวังจักรพรรดิสวรรค์ที่ครอบครองสายแร่ผลึกอมตะระดับจักรพรรดิหลายสาย ก็ไม่อาจสร้างพลังวิญญาณฟ้าดินระดับนี้ออกมาได้
