ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวพลางกล่าวปฏิเสธอย่างสุภาพ “น้ําใจของผู้นําตี้หงข้าคงทําได้แค่รับไว้ด้วยใจ….พอดีข้ามีธุระด่วนที่ต้องรีบไปสะสาง ยังเป็นการตามหามารดาของข้า เรื่องนี้จึงไม่อาจรอช้าได้ เช่นนั้นไว้วันหน้าหากข้ามีโอกาส ต้องขอมารบกวนท่านผู้น้ําตี้หงสักครั้ง”
“เช่นนั้นเองหรือ น่าเสียดาย
ตี้หงถอนหายใจ จากนั้นก็หันไปมองตื้อวุ่นหลงข้างๆ “อาวุโสรอง เช่นนั้นท่านคอยอํานวยความสะดวกนายน้อย ทั้งไปส่งนายน้อยเป็นการส่วนตัวเถอะ”
“ทราบแล้วผู้นํา”
ตี้อวิ๋นหลงรับคํา
หลังจากตี้หงจากไป ตี้อวิ๋นหลงก็พาพวกต้วนหลิงเทียนออกจากแดนกิเลน ขณะเดียวกันก็อดหันไปมองกล่าวกับต้วนหลิงเทียนไม่ได้ “ปกติผู้นําเราไม่ค่อยสุภาพขนาดนี้ กระทั่งปกติแล้วต่อให้พบเจอศิษย์ของจักรพรรดิสวรรค์อื่นใด ข้าก็ไม่เคยเห็นท่านผู้นําแลดูกระตือรือล้นจะต้อนรับขับสู้ขนาดนี้มาก่อน”
“ดูเหมือนท่านผู้นําจะยอมรับนับถือในพลังฝีมือของจักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยางมาก.นายน้อย ท่านที่เป็นศิษย์ของจักรพรรดิสวรรค์ฟงชิงหยาง ก็เลยได้รับการยอมรับจากท่านผู้นําด้วย”
“เป็นครั้งแรกเลยจริงๆที่ข้าเห็นท่านผู้นําแลดูยอมรับรุ่นเยาว์เช่นนายน้อย”
ซื้อปืนหลงกล่าวจบก็ถอนหายใจ
ต้วนหลิงเทียนก็ได้แต่ยิ้มบางๆ เพราะเขาเองก็ไม่รู้จะตอบตี้อวิ๋นหลงอย่างไร
