ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมา จากนั้นก็เล่าให้เสี่ยวจินฟังถึงเรื่องที่บิดาเขาเล่ามาผ่านซือหลิง
เสี่ยวจินพอได้รับทราบเรื่องราวก็อึ้งไปไม่น้อย
จากนั้นพอกลับมารู้สึกตัว เสี่ยวจินก็อดไม่ได้ที่จะระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก “เดิมทีข้านึกว่าก่อนท่านลุงเฟิงเกิดเรื่อง เพียงมีธุระต้องมาว่านโซ่วเทียนเสียอีก…ไม่คิดเลยว่าที่แท้ท่านลุงเฟิงจะเป็นผู้ขึ้นสวรรค์มายังว่านโซ่วเทียน”
“ปกติแล้วมนุษย์ที่บังเกิดขึ้นสวรรค์มายังว่านโช่วเทียนโดยบังเอิญ ในร้อยคนจะมีสักคนที่โชคดีรอดชีวิตมาได้กล่าวได้ว่าท่านลุงเชิงโชคดีมากๆ”
“ว่าแต่ท่านลุงเฟิงถูกลูกสาวของผู้อาวุโสเผ่ากิเลนต้องตาพึงใจงนหรือนี่ใช่รักแรกพบรึเปล่าพี่ใหญ่? ที่แท้เสน่ห์ท่านลุงเฟิงยังเหลือร้ายไม่เบา ไม่ทราบพอป้าหลัวรับทราบเรื่องนี้จะว่าอย่างไร…”
“จริงสิพี่ใหญ่…แล้วท่านป้าหลัวไม่ได้อยู่กับลุงเฟิงหรือ?”
พูดไปพูดมา เสี่ยวจินก็ตระหนักได้ถึงเรื่องนี้ จึงหยุดลงและหันไปมองถามต้วนหลิงเทียนโดยไม่รู้ตัว และพอเห็นว่าต้ววนหลิงเทียนเองก็ชักสีหน้าจริงจังอยู่ นางก็เข้าใจอะไรได้จึงเร่งกล่าวปลอบออกไปทันที “พี่ใหญ่ ท่านวางใจเถอะ….ท่านป้าหลัวต้องไม่เป็นอะไรแน่”
“อ่า”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า จากนั้นก็เอ่ยถามเสี่ยวจินต่อว่า “เสี่ยวจิน ว่าแต่เจ้ารู้ทางไปเผ่ากิเลนหรือไม่?”
