“ได้ท่านพ่อ”
อย่างไรก็ตาม หลังต้วนซือหลิงตอบรับแล้ว นางก็เงียบไปนานสองนาน จนทําให้ต้วนหลิงเทียนรู้สึกกังวลอยู่บ้าง “ซือหลิง ปู่เจ้ายังไม่ส่งข้อความติดต่อกลับมาอีกหรือ?”
“เอ่อ? ส่งแล้วส่งกลับมาแล้ว”
ได้ยินคําตอบของต้วนซือหลิง ต้วนหลิงเทียนก็บอกได้ทันทีว่าสตินางไม่อยู่กับเนื้อกับตัว และนี่ทําให้ต้วนหลิงเทียนขมวดคิ้วย่นยู่ทันที ที่แท้ท่านพ่อของเขาบอกอะไรต้วนซือหลิงกันแน่…ไฉนถึงทําให้ซือหลิงใจลอยไปแบบนั้น?
“ซือหลิง ปู่เจ้าว่าอย่างไรบ้าง?”
ต้วนหลิงเทียนเร่งถามอย่างร้อนใจ
“ท่านพ่อ ท่านปู่ตอบกลับมาว่า ตอนนี้ท่านปู่สบายดี ไม่มีอันตรายใดๆ ปลอดภัยไม่มีอะไรต้องเป็นห่วง…”
ต้วนซือหลิงกล่าวตอบ
“ปลอดภัย! ท่านพ่อบอกข้าว่าปลอดภัยดี ไม่มีอะไรต้องห่วง”
ต้วนหลิงเทียนเร่งบอกต่อเสี่ยวจินทันที และหลังจากเสี่ยวจินได้ยินเรื่องนี้ ท่าที่จริงจังของนางก็แลดูผ่อนคลายลง “ดีเลย ไม่มีเรื่องเช่นนี้ดียิ่ง”
“เสี่ยวจิน ทําไมพอเจ้าได้ยินว่าท่านพ่ออยู่ในเผ่ากิเลน เจ้าถึงดูเครียดนักล่ะ?”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถามด้วยความสงสัย
“พี่ใหญ่หลิงเทียนท่าน…คงไม่ใช่ว่าไม่รู้หรอกนะว่าตอนนี้จักรพรรดิสวรรค์ของว่านโซ่วเทียนเป็นคนของเผ่ากิเลนน่ะ?”
เสี่ยวจินมองถามต้วนหลิงเทียนด้วยความประหลาดใจ
“เอ่อ…ข้าไม่รู้จริงๆนั่นล่ะ”
