ต้วนหลิงเทียนมองเชวียหงอวี้พลางผายมือยัยกไหล่ออกมาด้วยท่าทางทําช่วยไม่ได้ “ท่านเห็นที่ท่าหลานชายท่านยังเล่า? โทษตายละเว้นได้แต่โทษเป็นยังอยู่ งั้นท่านตบหน้ามันทั้ง 2 ข้าง ถือเสียว่าเป็นการสะสางความแค้นระหว่างข้ากับมันเป็นไง?”
“ตบมารด…”
ในขณะที่โหยวเฟิงอวี้กําลังจะโพล่งคําบางอย่างออกมาด้วยโทสะ มันก็ถูกขัดด้วยเสียงดัง เพี้ยะ! ซะก่อน
เป็นจักรพรรดิสวรรค์แห่งอู๋หยาเทียน เชวียหงอวี้ ที่ยกมือขึ้นมาตบหน้ามือที่หลังมือทีฟาดแก้มทั้ง 2 ข้างของโหยวเฟิงอวด้วยความฉับไวติดต่อกัน 2 ครั้งติด พาลให้แก้มมันบวมแดงขึ้นมาทันตาเห็น
“ทะ…ท่านตา!?”
โหยวเฟิงอวี้ ชักหน้าเหวอไปด้วยความตะลึงแล้วจริงๆ
และในขณะที่โหยวเฟิงอวี้ ชักหน้าเหวอด้วยความตกตะลึงนั้น ด้านจักรพรรดิอมตะมังกรกับจักรพรรดิอมตะคลื่นหมอกที่เห็นเรื่องราวทั้งหมดก็เร่งคุกเข่าลงกลางหาว ตัวยังสั่นระริกไปราวลูกกตกน้ำ “ขอใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์เมตตาไว้ชีวิตด้วย!”
“ขอใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์เมตตาไว้ชีวิตด้วย!!”
