“ข้าลืมบอกท่านไป…ต้วนหลิงเทียนที่อยู่ข้างกายท่านผู้นั้น มันไม่เพียงแต่จะล่วงเกินวังเทียนฉือของพวกเราเท่านั้น แต่มันยังทําให้ท่านตาของข้าจักรพรรดิสวรรค์แห่งอู๋หยาเทียนขุ่นเคืองอีกด้วย”
“เพราะมันถึงกับกล้าปล่อยนักโทษที่ท่านตาข้าลงแรงจับไปขังด้วยตัวเอง!”
“ด้วยเหตุนี้ท่านตาของข้าจึงพิโรธนัก กระทั่งหากมันไม่ตายท่านไม่มีวันเลิกราแน่!”
ฟังจากคําพูดของโหยวเฟิงอวี้แล้ว เห็นได้ชัดว่าคิดยกตาตัวเองมาข่มขู่ผู้เฒ่าหัว หมายให้ผู้เฒ่า ทั่วหวาดกลัวและเร่งล่าถอยจากไป
ได้ยินคําพูดดังกล่าวของโหยวเฟิงอวี้ สีหน้าถือหล่างกับฉือหย่าชีก็เปลี่ยนไปไม่น้อย จากนั้นทั้งคู่ก็เร่งส่งเสียงผ่านพลังบอกให้ต้วนหลิงเทียนรีบหนีไปตอนที่ยังมีโอกาส…มิฉะนั้นเกิดจักรพรรดสวรรค์มาถึงคิดจะไปก็ไม่ได้ไปแล้ว
ตอนนี้จึงเป็นโอกาสที่เหมาะที่สุดที่จะเร่งรุดหลบหนีจากไป!
“ครู เรื่องนี้ท่านไม่ต้องกังวล”
“ศิษย์พี่หญิงใหญ่ ให้จักรพรรดิสวรรค์ของอู๋หยาเทียนมาได้ก็ดี จะได้สะสางเรื่องราวความ แค้นให้มันจบๆไป หากไม่สะสางให้จบ สิ่งนี้ก็ไม่พ้นกลายเป็นภัยซ่อนเร้นของพวกท่าน”
ต้วนหลิงเทียนส่งเสียงผ่านพลังไปตอบคือหลาง กับฉือหย่าชีตามลําดับ
วันนี้เขาไม่ได้รีบร้อนจะจากไปไหนทั้งนั้น
เพราะหากเขาจากไปในลักษณะนี้ ไม่พ้นเป็นการทิ้งภัยซ่อนเร้นไว้ให้ถือหล่างกับศิษย์พี่ทั้ง 6 และนั่นไม่ใช่อะไรที่เขาอยากจะเห็น
“เจ้า…”
