พอเห็นต้วนหลิงเทียนกับชายชราไม่ทราบชื่อบุกเข้าวังเทียนฉือโดยตรง เหล่าศิษย์กับอาวุโสหน่วยลาดตระเวนก็ได้แต่หันมามองหน้าสบตากันปริบๆ แต่ละคนยังเห็นถึงความหวาดกลัวในแววตากันและกัน
“ต้วนหลิงเทียนยังจะกลับมาที่นี่ทําไมกัน!?”
“เห็นว่าที่วันนั้นต้วนหลิงเทียนรอดไปได้ เพราะอาวุโสใหญ่ของเผ่ามังกร จี้อวี่เหนียน สอดมือเข้าช่วยเหลือ…หาไม่แล้ว มันคงไม่อาจพาคนหลบหนีไปได้สบายใจเฉิบ!”
“เรื่องวันนั้นไม่เพียงจะทําให้จ้าววังมีโทสะครั้งใหญ่ กระทั่งใต้เท้าจักรพรรดิสวรรค์ของเราก็มีโมโหไม่น้อย..อนิจจาในเมื่อท่านจ้าววังไม่อาจต่อกรกับจี้อวี่เหนียนได้ เรื่องราวก็เลยอยู่เหนือการควบคุม”
“เจ้าต้วนหลิงเทียนนั่น กล่าวไปแล้วเมื่อหนีไปได้ไม่ใช่สมควรซ่อนตัววและอยู่ให้ห่างวังเทียนฉือของพวกเรารึไง มันมาที่นี่แบบนี้ยังต่างอะไรกับมารหาที่ตายกัน?”
“ข้าดูๆแล้วมันไม่คล้ายตัวโง่งมมารนหาที่ตาย…พวกเจ้าสังเกตชายชราด้านหลังมันหรือไม่? ไม่ทราบที่แท้เป็นผู้ใดกันแน่ จะใช่ผู้อาวุโสใหญ่ของเผ่ามังกรที่ว่าหรือไม่?”
“นั่นจะเป็นไปได้อย่างไร? ลักษณะของชายชราที่เห็นร่างตามหลังต้วนหลิงเทียนต้อยๆ แบบนั้น ข้าดูอย่างไรก็สมควรเป็นผู้ติดตามของต้วนหลิงเทียนชัดๆ อาวุโสใหญ่ของเผ่ามังกรมีหรือจะให้หน้ามันถึงขนาดนี้?”
