พอได้ยินเรื่องราวเฉียดฉิวหลายอย่าง แม้ต้วนหลิงเทียนจะรู้แก่ใจว่าทั้งคู่ผ่านมันมาได้แล้ว แต่เขาก็อดหวาดเสียวในใจแทนต้วนซือหลิงกับเฟิ่งเทียนหวูไม่ได้
“ท่านพ่อ…ว่าแต่ ท่านกับฮ่วนเอ๋อ ดูเหมือนความสัมพันธ์จะไม่ใช่แค่เพื่อนสนิทกันใช่ไหม?”
หลังจากเล่าเรื่องราวของตัวเองเสร็จแล้ว ต้วนซือหลิง ก็มองจ้องต้วนหลิงเทียนด้วยสายตารู้มาก เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มลี้ลับ
เฟิงเทียนหวู่ที่อยู่ข้างๆ ก็มองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาระแวดระวัง
ด้านต้วนหลิงเทียนพอได้ยินคําถามนี้จากลูกสาว เขาก็มองไปยังเฟิงเทียนหวู่ด้วยความรู้สึกผิด ก่อนจะระบายลมหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นก็เริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดตั้งแต่พบกับฮ่วนเอ๋อ จวบจนได้ทําความรู้จัก ทั้งใช้เวลาอยู่ด้วยกันอย่างไร กระทั่งจนถึงวันที่ในใจเขาเริ่มมีฮ่วนเอ๋อ…
“เทียนหวู่…”
ต้วนหลิงเทียนที่มองไปยังเฟิงเทียนหวู่ที่ตอนนี้แลดูอารมณ์อ่อนไหวมากด้วยสายตาเปี่ยมล้นไปด้วความรักความอ่อนโยนพลางยิ้มกล่าวว่า “หลังจากข้าช่วยเค่อเอ๋อกลับมาได้แล้ว ข้าจะจัดงานแต่งอันยิ่งใหญ่กับเจ้าเพียงลําพัง..”
“พี่ใหญ่ต้วน…ข้า…ข้าไม่เป็นไร”
เฟิงเทียนหวู่กล่าวออกด้วยความขวยเขิน ทําอะไรไม่ถูก
“นี่เป็นคํามั่นสัญญาที่ข้ามให้เจ้า ตลอดเวลาในใจข้ามีเจ้าเสมอ เรื่องนี้ไม่เคยเปลี่ยน
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง
