อย่างไรก็ตามเหล่าศิษย์ของนิกายกระบี่เมฆรุ้งไม่อาจตระหนักเรื่องราวได้ดุจเดียวกับเหล่าอาวุโส เริ่มพากันกระซิบกระซาบกันระงม ในวาจาเปิดเผยความไม่พอใจออกมาชัดเจน “นี่ท่านประมุขกับผู้อาวุโสสูงสุด คิดผลักทั้งนิกายเข้ากองไฟ เพราะคนๆเดียวจริงๆหรือ?”
“พวกท่าน… คิดให้พวกเราถูกกลบฝังเพียงเพราะต้วนซือหลิงคนเดียว?”
“อะไรกัน? เคยถามข้าสักคําหรือไม่ ว่าไฉนข้าต้องมาตายเพื่อนางด้วย! ถึงแม้ศิษย์น้องต้วนซือหลิงจะเป็นคนดีและพวกเราเองก็เอ็นดูนางมาก แต่พวกเราก็ไม่จําเป็นต้องถูกฝังลงดินกันหมดเพียงเพราะนางคนเดียวไม่ใช่รึไง?”
“หรือพวกเรา ถอนตัวออกจากนิกายกันดี?”
เหล่าศิษย์นิกายกระบี่เมฆรุ้งกระซิบออกความเห็นดังระงม หลายคนเริ่มคิดจะถอนตัวออกจากนิกายเพื่อหลีกเลี่ยงหายนะ
“ฮ่าๆๆๆ!!”
หลังอวี่เหวินชิงกล่าวจบคําไปสักพัก ด้านหลานจี้เหนียนยังชักหน้าเคร่งอยู่ ทว่าหลานเหิงที่นิ่งไปก่อนหน้า บัดนี้ก็ได้ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังร่าอย่างอดไม่ไหว
อย่างไรก็ตาม แม้หลานเหิงกําลังหัวเราะเป็นบ้าเป็นหลัง ทว่าสายตาที่ใช้มองไปยังอวี่เหวินชิงนั้น ช่างดุร้ายและเต็มไปด้วยความอํามหิตเหลือเกิน!
“ท่านปู่ ไม่พ้นพวกนางต้องส่งซือหลิงให้หนีไปแล้วแน่!!”
หลานจี้เหนียนพอได้สติ ก็หันไปมองกล่าวกับหลานเหิงด้วยใบหน้าอัปลักษณ์ “บัดซบ! พวกมันกล้าดีอย่างไร ไม่เพียงไม่ไว้หน้านิกายอมตะทะเลเยือกแข็งเรา แต่พวกมันถึงกับกล้าไม่ไว้หน้าท่านปู่!”
