“ท่านปู่ ข้าเกรงว่าพวกนิกายกระบี่เมฆรุ้งจะไม่ยอมน่ะสิ…ตอนนั้นท่านพ่อก็ไปสู่ขอคนให้ข้าดีๆแล้ว แต่ถูกพวกนังบ้านั้นไล่ตะเพิดจนรีบกลับมาแทบไม่ทัน”
หลานจี้เหนียนกล่าวด้วยรอยยิ้มเหยเก
“ฮี!!”
หลานเหิงพ่นลมสบถอย่างไม่พอใจ “พ่อเจ้าดีหมดทุกสิ่ง ไม่ว่าจะการบริหารปกครองหรือพรสวรรค์ฝึกปรือล้วนไร้ที่ติ! เสียอย่างเดียวมันชอบห่วงหน้าพะวงหลัง จะทําอะไรสักทีก็คิดแล้วคิดอีก กับอีแค่นิกายระดับ 4 หากไม่ร่วมมือ ยังจะไปยากอะไร แค่ทุบตีพวกมันให้พินาศไปเสีย!!”
“หลานปู่ไม่ต้องกลัวไม่ได้เมีย มะรืนนี้ปู่จะไปนิกายกระบี่เมฆรุ้งกับเจ้า…หากคนกระบี่เมฆรุ้งกล้าปฏิเสธอีกครั้ง รวมถึงนังหนูตุ๊กตานั้นหากสุราคารวะไม่รับชมชอบสุราจับกรอกนัก ข้าจะตีนางให้ตายทั้งทําลายนิกายกระบี่เมฆรุ้งเสีย!”
ขณะกล่าววาจาดุร้ายประโยคนี้ สภาวะร่างหลานเหิงก็แผ่พุ่งความเผด็จการ ทั้งเอาแต่ใจออกมาอย่างไร้สิ้นสุด
อย่างไรเสียมันก็มีทุนรอนให้เผด็จการ
ในนิกายอมตะทะเลเยือกแข็งถึงแม้จะมีชนชั้นจักรพรรดิอมตะมากมาย แต่พลังฝีมือของมันกล้าแข็งสูงสุด ถึงแม้จะยังห่างไกลจากจักรพรรดิอมตะสมญานามหลายขุม แต่ในพื้นที่ปกครองของนิกายอมตะทะเลเยือกแข็ง ให้กล่าวคําไร้ผู้ต่อกรก็ไม่เกินเลย
นิกายกระบี่เมฆรุ้งหรือ?
ตราบใดที่มันต้องการ อาศัยมันลําพังก็พังถล่มได้ราบคาบ!
“ขอบคุณท่านปู่!”
