เดิมที่ต้วนหลิงเทียนก็คิดว่า ผู้เฒ่าหัวที่เพิ่งหลัวพูดถึงอาจเป็นคนอื่น จนกระทั่งเมิ่งหลัวกล่าวเล่าเรื่องราวออกมา เขาจึงยืนยันได้ว่าผู้เฒ่าหัวที่เพิ่งหลัวพูดถึง เป็นคนๆเดียวกับผู้เฒ่าหัวที่เคยอยู่กับเขาจริงๆ
“ข้าได้ส่งข้อความไปหาผู้เฒ่าหัวแล้วตอนนี้ผู้เฒ่าหัวก็กําลังมาที่นี่”
เมิ่งหลัวเอ่ยออกอีกครั้ง
และเสียงของเมิงหลัวยังดังไม่ทันจบคําดี ไอร้อนหอบหนึ่งก็โชยมาปะทะใบหน้าต้วนหลิงเทียน และพริบตาต่อมา เงาร่างอีกาทองคํา 3 ขาก็วูบลัดฟ้ามาฉับไว ก่อนจะกลายเป็นร่างชราร่างหนึ่ง
ร่างชราที่ว่า เป็นชายชรามาในชุดคลุมสีแดงเพลิง
ถึงแม้ต้วนหลิงเทียนจะไม่ได้พบเจออีกฝ่ายมาเป็นเวลา 300 ปี แต่เขาก็จดจําได้ในชั่วพริบตาว่าอีกฝ่ายก็คือผู้เฒ่าหัวที่เคยอยู่ในเจดีย์หลิงหลง 7 สมบัติกับเขา!
“ผะ..ผู้เฒ่าหัว!”
หลายปีผ่านไป พอได้เห็นผู้เฒ่าหัวอีกครั้ง ร่างต้วนหลิงเทียนก็สะท้านไปด้วยความตื่นเต้นยินดี สองตายังทอประกายสดใสสว่างจ้าขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
ถึงแม้จะคาดเดาได้เนิ่นนานแล้วว่าผู้เฒ่าหัวยังไม่ตาย แต่พอได้เห็นผู้เฒ่าหัวมาปรากฏตัวเบื้องหน้า อารมณ์ความรู้สึกย่อมแตกต่างจากการคาดเดาอย่างสิ้นเชิง!
ผู้เฒ่าหัวตัวเป็นๆ ได้มายืนอยู่เบื้องหน้าเขาแล้ว!
“เจ้าหนูหลิงเทียนข้าล่ะไม่คิดไม่ฝันเลยจริงๆ ว่าในเวลาสั้นๆเพียงแค่ 300 ปี เจ้าจะเติบโต ก้าวหน้ามาถึงจุดนี้ได้!”
