ต่อมาสายตาเขาก็พร่ามัวเล็กน้อย ฉากการพบกันครั้งแรกกับเสี่ยวจินยังชัดเจนในความทรงจําหนูน้อยที่ถูกผู้คนจับขังและหวาดกลัวทุกสิ่ง จนหลังประมูลได้มาก็ชอบมุดอยู่ในอกเสื้อของเขาเพื่อหาไออุ่นและความปลอดภัยในตอนนั้น บัดนี้เติบโตมาได้อย่างดีขนาดนี้แล้ว
และใช้คําว่าเตคิบโตอย่างดีคงไม่พอ เพราะบัดนี้เสี่ยวจินหาใช่สัตว์อมตะชั้นยอดอีกต่อไปแต่เป็นถึงสัตว์เทพแล้ว!
วู้มมม
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนกําลังเหม่อคิดถึงความหลัง ทั่วร่างหนูทองตัวเขื่องก็ทอประกายสีทองสว่างจ้าเรืองรอง จากนั้นร่างมหึมาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
ปรากฏเป็นร่างเด็กหญิงวัยประถมในชุดสีทองตัวน้อย ถักเปีย 2 เส้น ใบหน้าเกลี้ยงเกลาแลดูจิ้มลิ้มชวนหยิก เป็นรูปลักษณ์ที่เสี่ยวจินเลือกแปลงร่าง หลังเข้ามาในสมรภูมิอเวจี
“พี่ใหญ่ๆ พวกเราจะออกจากสมรภูมิอเวจีกันเมื่อไหร่เหรอ? ตอนนี้ข้ารอกลับไปว่านโซ่วเทียนและไปหาเสียวเฮยกับเสียวไปที่เผ่ามังกรไม่ไหวแล้ว!”
ระหว่างกล่าวคําด้วยน้ําเสียงตื่นเต้น สองตาเสี่ยวจินก็ฉายชัดถึงความวาดหวังระคนสนุกสนานถึงขีดสุด!
“ทําไม? เจ้าคิดไปอวดร่างสัตว์เทพกับเสี่ยวเฮยและเสียวไปหรือไง?” ต้วนหลิงเทียนกล่าวถามด้วยรอยยิ้ม
“แฮ่ๆ พี่ใหญ่รู้มากจริง”
เสี่ยวจินที่ถูกต้วนหลิงเทียนมองความคิดทะลุปรุโปร่ง คลี่ยิ้มซุกซนออกมา
สมรภูมิอเวจี
