“และเป็นธรรมดาว่าในฐานะที่เป็นสัตว์อมตะชั้นยอดแล้ว เสี่ยวจินจะมีโอกาสวิวัฒนาการไป เป็นสัตว์เทพก็ต้องกลืนกินเลือดของสัตว์เทพเท่านั้น…หากไปกลืนกินสัตว์อมตะชั้นยอดอื่นๆ ไม่ว่าจะมากแค่ไหนก็ไม่มีทางพัฒนาไปเป็นสัตว์เทพได้”
ฮ่วนเอ๋อกล่าวออกรวดเดียวจบ
ต้วนหลิงเทียนก็เข้าใจเรื่องราวทันที ขณะเดียวกันก็บังเกิดความคาดหวังใจอยู่บ้างโดยหวังว่าเสี่ยวจินจะสามารถยกระดับสายเลือดกลายไปเป็นสัตว์เทพได้สําเร็จ
“เสี่ยวจิน”
ต้วนหลิงเทียนไม่คิดไม่ฝันจริงๆ ว่าหนูขนทองตัวเล็กๆที่เคยอยู่กับเขาในระนาบโลกียะตอนนั้น จะเติบโตมาได้ถึงขนาดนี้ และกําลังจะมีโอกาสพัฒนาไปเป็นสัตว์เทพแล้ว
เรื่องราวทั้งหมดในปัจจุบัน วันแรกที่ต้วนหลิงเทียนได้พบเจอเสี่ยวจิน เขาไม่แม้แต่จะฝันถึง
เสี่ยวจินกลืนกินเลือดเนื้อของพยัคฆ์เทพวารีพิสุทธิ์ จนอยู่ในสภาพดักแด้วิวัฒนาการแบบนี้ ต้วนหลิงเทียนกับฮ่วนเอ๋อ ก็จําต้องคอยปกป้องคุ้มครองนางเอาไว้ไม่ห่าง
ทั้งคู่ไม่กล้าออกไปมองหาศัตรูอะไร
แน่นอนว่าที่นี่คืออเวจีหมื่นแปลง ต่อให้พวกเขาจะไม่ออกไปหาคนอื่น คนอื่นก็จะมาหาพวกเขาอยู่ดี
แต่แล้วไง?
ต้วนหลิงเทียนกระทั่ง 1 ใน 2 แม่ทัพระดับ 7 ที่สมควรแข็งแกร่งที่สุดในสมรภูมิอเวจียังฆ่าได้ เขายังต้องกลัวคนอื่นอีกเหรอ?
ต่อให้มีคนมามากแค่ไหน ก็ตายมากขึ้นเท่านั้น
