สถานที่ตั้งเผ่าพยัคฆ์ขาวสาขาหลักนั้น อยู่ในระนาบเทวโลกนาม “ล่างจี้เทียน” และสถานที่ตั้งเผ่าก็อยู่ในพื้นที่ราบสูง โดยมีภูเขานับหมื่นๆลูกห้อมล้อม
และตอนนี้ในพื้นที่หุบเขาแห่งหนึ่ง ที่อยู่ใจกลางภูเขานับหมื่นลูกนั่น ก็ปรากฏร่างมากมายเหินกันมาจากทั่วสารทิศ
ไร้ซึ่งข้อยกเว้นใด ทุกคนที่มาล้วนแล้วแต่เป็นชนชั้นผู้อาวุโสของเผ่าพยัคฆ์ขาวทั้งสิ้น!
ไม่นาน โถงใหญ่ใจกลางหุบเขา เหล่าอาวุโสทั้งหลายก็มาประชุมกันพร้อมหน้าพร้อมตา
“ไป๋หนิง ตายแล้ว”
หัวหน้าเผ่าพยัคฆ์ขาว เป็นชายรางกายกําสูงใหญ่มาในชุดคลุมยาวสีขาว สองตามันดั่งสายฟ้าฟาด ชักสีหน้าถมึงทิ้งเอ่ยคําเสียงเข้ม
“ข้าบอกไปไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบแล้วว่าอย่าได้ปล่อยให้ไป๋หนิงไปสมรภูมิอเวจี! พวกท่านมีผู้ใดฟังข้าบ้าง!!”
อาวุโสคนหนึ่งของเผ่าพยัคฆ์ขาวเอ่ยออกเสียงหนัก มันเป็นชายชราที่มีใบหน้าอ่อนวัยปานทารก เส้นผมขนเคราทั้งหางคิ้วที่ยาวเฟื้อยล้วนเป็นสีขาวโพลน บัดนี้ใบหน้าอ่อนวัยของมันบิดเบี้ยวยากดูชมนัก
“เฮ่อ ไป๋หนิงจะอย่างไรก็เป็นพยัคฆ์เทพวารีพิสุทธิ์ที่จะปรากฏตัวขึ้นทุกๆรอบแสนปีของเผ่าพยัคฆ์ขาวเรา ไม่เพียงด่านพลังถึงจอมราชันอมตะ 10 ทิศ และมีภาพวารีเทพสมบัติประจําเผ่าของพวกเรา แต่มันยังครอบครองวารีเทพชําระโลกาอีก ผู้ใดจะไปคิดว่าในสมรภูมิอเวจีจักมีคนสามารถฆ่ามันได้เล่า? เป็นไปได้หรือไม่ที่มันถูกผู้ใดดักฆ่าหลังกลับออกมาจากสมรภูมิอเวจี ?”
