“ก็ไม่นานหรอก”
ถึงแม้จะไม่ได้เจอเสี่ยวจินมานานปี และพึ่งกลับมาอยู่ด้วยกันไม่ทันไร แต่ไหนเลยต้วนหลิงเทียนจะไม่รู้ว่าเสี่ยวจินชอบแข่งกับคนอื่นมาแต่ไหนแต่ไร คราวนี้เขาก็เห็นชัดว่านางคิดจะแข่งกับฮ่วนเอ๋อ พอถูกเสี่ยวจินถามเขาก็เลยตอบอย่างขอไปที่
“พี่ใหญ่อ่า ตอบมาให้ชัดเจนหน่อยสิ”
เสี่ยวจินจี้ถามอีกครั้งด้วยน้ําเสียงร้องแง้ง “นานแค่ไหนกันแน่?”
“แค่ 2 เค่อเอง”
เนื่อจากเสี่ยวจินงอแงจะรู้ให้ได้ ต้วนหลิงเทียนก็ทําได้แค่กล่าวตอบออกไป โดยเพิ่มคําว่า “แค่” ออกไป เพื่อปลอบโยนเสียวจินให้ไม่ต้องหดหูเพราะแพ้มาก แต่ดูเหมือนเสียวจินจะไม่หลงกล
“เองที่ไหนเล่า…ไม่ใช่ตั้ง 2 เค่อเลยหรือไร?”
พอได้ยินคําตอบผ่านพลังของต้วนหลิงเทียน เสี่ยวจินก็โอดครวญออกมาทันที แต่ไม่นานสองตานางก็ทอประกายมุ่งมั่นอีกครั้ง “ไอ้หยา ดูเหมือนต่อไปข้าจะขี้เกียจไม่ได้แล้ว ฮ่วนเอ๋ออายุน้อยกว่าข้ามาก ถึงแม้นางจะเป็นสัตว์เทพ แต่สภาพแวดล้อมกับทรัพยากรไหนเลยจะสู้หุบจันทร์โลหิตของข้าได้”
เสี่ยวจินรู้ดี
หากฮ่วนเอ๋อเป็นเหมือนนางที่ใช้ชีวิตตลอดระยะเวลา 200 กว่าปี เพลิดเพลินไปกับสภาพแวดล้อมและทรัพยากรบ่มเพาะล้ําค่าของหุบจันทร์โลหิต อย่างน้อยๆพลังของฮ่วนเอ๋อตอนนี้ก็ไม่มีทางด้อยไปกว่าจักรพรรดิอมตะสมญานามทั่วไปแน่นอน
